Η νύχτα και τα παιχνίδια της!

Είναι κάτι μαρτυρικές νύχτες που μπορούν στα αλήθεια να σε σκοτώσουν με την εκκωφαντική ησυχία τους!  Πέφτεις να κοιμηθείς γιατί σε οχτώ ώρες θα πρέπει να βρίσκεσαι στην καρέκλα της δουλειάς φρέσκος και παραγωγικός, μα ο (καλεσμένος) ύπνος δεν έρχεται!!! Μετράς προβατάκια, στριφογυρίζεις σαν το δαιμονισμένο για να βρεις την κατάλληλη στάση για το κορμί σου, βάζεις το κεφάλι πάνω στο μαξιλάρι, κάτω από δαύτο, σκεπάζεσαι, ξεσκεπάζεσαι.... ΤΙΠΟΤΑ! Ο ύπνος δε λέει να σε πάρει!

Έχει περάσει μια ώρα και δεν έχεις αποκοιμηθεί. Ανάβεις το φως στο κομοδίνο, πιάνεις  το βιβλίο κι ελπίζεις ότι διαβάζοντας θα νυστάξεις. Αμ δε!!! Οι σελίδες τρέχουν σαν το γάργαρο νερό κι εσένα το μάτι σου μάτι σου γαρίδα! Απελπισμένος σβήνεις το φως κάνοντας δεύτερη απόπειρα να αποκοιμηθείς. Άδικος κόπος...

Εκεί μέσα στα σκοτάδια σκάνε μύτη απρόσκλητες οι Σκέψεις. Και ποιες Σκέψεις λέτε; Εκείνες οι κακές, οι μοχθηρές, οι ύπουλες... που σου θέτουν ερωτήματα του τύπου " που βαδίζετε κύριε; , πως πορεύεστε στη ζωή; , θα σας κληρονομήσουν τα ανίψια σας; "  Θες να τις διώξεις μα είσαι παιδί ευγενικό και δε το τολμάς! Οπότε κάθεσαι με τις σκέψεις σου... Το δε σεντόνι κοντεύει να γίνει θηλιά στο λαιμό σου για να κρεμαστείς!

Ουφ! Ανάβεις πάλι το φως! Είναι τέσσερις το χάραμα και τίποτα(!), το μάτι ορθάνοιχτο ακόμα! Σηκώνεσαι, πας στην κουζίνα, βάζεις ένα ποτήρι γάλα, ανοίγεις την μπαλκονόπορτα, βγαίνεις στη βεράντα. Σε χτυπά δροσερός αέρας. Ο δρόμος σχεδόν άδειος. Απ' τις απέναντι πολυκατοικίες βλέπεις ημίφως σε κάποια διαμερίσματα, ενώ τρεις - τέσσερις πολυκατοικίες πιο κάτω διακρίνεις την κάφτρα από τα τσιγάρα δυο ανθρώπων. Συλλογίζεσαι πως ίσως να είναι ζευγάρι! Θες κι εσύ τη συντροφιά σου... θες να χαζεύεις τα μπλε Old Navy τσιγάρα του και να επεξεργάζεσαι το πακέτο, διαβάζοντάς του τα "αποτρεπτικά" μηνύματα κατά του καπνίσματος.

Φοβάσαι τούτες τις σκέψεις και βιαστικά τις βγάζεις από το μυαλό σου! Κοντεύει πέντε το πρωί, έχεις αγρυπνήσει για τα καλά. Ανοίγεις το laptop κι η οθόνη του φωτίζει το σκοτεινό δωμάτιο. Βολτάρεις από τα blogs κι έπειτα ασυναίσθητα γράφεις τούτο το κείμενο... Τουλάχιστον τώρα μπορείς να γράφεις! Σε λίγες μέρες θα μπορείς;

Πέντε και μισή λέει το ρολόι , ανοίγω το ραδιόφωνο στη συχνότητα του Μελωδία. Παίζει Αρλέτα, Batida de Coco. Σταματάω το γράψιμο, το κομμάτι κλέβει τη σκέψη μου... σηκώνομαι από την καρέκλα, βγαίνω πάλι στο μπαλκόνι, στις απέναντι πολυκατοικίες κανείς... γυρίζω στο κρεβάτι μου έχοντας αφήσει τη πόρτα ορθάνοιχτη! Έχει ψύχρα αλλά μου αρέσει...

Επτά και είκοσι. Στο βάθος κάπου ακούγεται ο γνώριμος ήχος από το ξυπνητήρι. Με δυσκολία ανοίγω τα μάτια μου, πρέπει να σηκωθώ. Χτυπάει βασανιστικά, θέλω να μείνω στο κρεβάτι...