Ἦταν τοῦ Μάη τό πρόσωπο
τοῦ φεγγαριοῦ ἡ ἀσπράδα
ἕνα περπάτημα ἐλαφρύ
σάν σκίρτημα τοῦ κάμπου
Κι ἄν θά διψάσεις γιά νερό
θά στύψουμε ἕνα σύννεφο
κι ἄν θά πεινάσεις γιά ψωμί
θά σφάξουμε ἕνα ἀηδόνι.
Ν. Γκάτσος
Στούς ἀδικοχαμένους τῆς χτεσινῆς μέρας. Πόσο ἀκόμα θά εἴμαστε στό ἴδιο θέαμα θεατές; Πρώτη φορά ἐνίωσα φόβο… στά νεότερα Δεκεμβριανά δέν εἶχα νιώσει νά ἀπειλοῦμε. Ἡ χτεσινή μέρα ὅμως μέ γέμισε φόβο… ποῦ ζοῦμε κι ἀλήθεια ποῦ πᾶμε;
Εἶχα ἑτοιμάσει μίαν ἄλλη ἀνάρτηση γιά σήμερα ἀλλά δέν ἔχω διάθεση νά λέω τά δικά μου…
Πόσο δίκιο έχεις... Δεν ήξερα όταν έβλεπα τους μαύρους καπνούς να ανεβαίνουν τί γινόταν μερικά τετράγωνα παρακάτω. Δύσκολες μέρες...
ΑπάντησηΔιαγραφή(υγ: τρέχω και τρέχω και τρέχω! ελπίζω να είσαι καλά!)
σε φιλώ!