Σημειώσεις ἀπό τό ἡμερολόγιο ἑνός τρελοῦ

Ἔχει συννεφιά, βρέχει, φυσάει, νυχτώνει νωρίς (πιά)  κι ἔχει δροσίσει αἰσθητά! Καλῶς μᾶς ἦρθες φθινοπωράκι. Νά σκεφτεῖς τήν περασμένη Κυριακή πῆγα ἐκδρομή, κολύμπησα κι ἄφησα τό κορμί μου νά ζεσταθεῖ ἀπό τίς ἀχτίδες τοῦ ἥλιου. Μία βδομάδα μετά, τό σκηνικό ἔχει ἀλλάξει ὁλωσδιόλου. Ἀπόβροχο τήν ὥρα τούτη πού γράφω κι ἡ ἀτμόσφαιρα τῆς πόλης μᾶς ἔχει πλημμυρίσει μέ ἕνα κράμα ὀσμῶν. Χῶμα βρεγμένο, ἁρμύρα ἀπό τή θάλασσα καί καλοκαίρι πού μισεύει…

Ἄλλοτε τοῦτος ὁ καιρός θά μέ μελαγχολοῦσε. Εἶναι ὁ Σεπτέμβρης μήνας ἐπιστροφῆς καί προσαρμογῆς. Ἐπιστροφῆς κι ἔνταξης στό πρελούδιο τοῦ φθινοπώρου. Παραδόξως, δέ μέ μελαγχόλησε ἡ σημερινή μέρα. Πλακώθηκα στίς δουλειές. Σάββατο, βλέπεις! Μάζεψα τό νοικοκυριό μου κι ἔβαλα τάξη στήν ντουλάπα μου! Συνήθως τά βαριέμαι αὐτά, ἀλλά ὅταν ἡ κατάσταση τό ἐπιβάλει στρώνομαι στή δουλειά. Κι ἡ κατάσταση σήμερα φώναζε! «βάλε μας σέ τάξη!» Κι ἐγώ τά ἔβαλα!  Εἶχα δουλεῖες στό κέντρο σήμερα. Ἔπρεπε νά κατέβω ἀλλά ὁ καιρός δέ μέ παρακινοῦσε νά βγῶ ἀπό τό σπίτι. Κάποια στιγμή, τό μεσημέρι ἀποφάσισα ὅτι θά ἔπρεπε νά τίς κάμνω, γιά νά μή ζοριστῶ μέσα στή βδομάδα. Τώρα πού τό σκέφτομαι, καλύτερα πού τίς τελείωσα σήμερα.

Ἐκεῖ στό κέντρο, συνάντησα τυχαία κάποιους γνωστούς μου. Ἔκατσα γιά ἕναν καφέ, ἔτσι χωρίς πρόγραμμα καί πολύ τό εὐχαριστήθηκα. Ὅταν πῆρα τό δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς, περασμένο μεσημέρι, πέρασα ἀπό τό «μαρκάτο» κι ἀγόρασα μίαν μπιγκόνια ὁλόλευκη! Ἕνα μικρό δῶρο στόν ἴδιο μου τόν ἑαυτό. Τήν ἔχω βάλει σέ ἕνα κασπό, στό περβάζι τοῦ παραθύρου τῆς κουζίνας. Νά τήν βλέπω κάθε πρωί καί νά φτιάχνει ἡ μέρα μου. Μοῦ ἀρέσει αὐτό τό λουλούδι, εἶναι «δύσκολο» ἀλλά σέ ἀνταμείβει μέ πανέμορφα ἄνθη.

Στό ψυγεῖο ἡ λίστα μέ τίς ἐλλείψεις στίς προμήθειές μου, μοῦ θύμισε μέ ἐπιτακτικό τρόπο ὅτι πρέπει νά πάω σοῦπερ μάρκετ. Δέν ἔχω χειρότερο πράγμα ἀπό τά ψώνια στό σοῦπερ μάρκετ, Σάββατο ἀπομεσήμερο. Μέ τήν λίστα ἀνά χείρας βούρ λοιπόν γιά τό σοῦπερ μάρκετ. Ὄχι τίποτε ἄλλο, ἔχω νά βγάλω βδομάδα μπροστά μου… Καλύτερα νά μή σού περιγράψω τή γινόταν! Ἔχανε ἡ μάνα τό παιδί καί τό παιδί τή μάνα! Δέ βρῆκα καρότσι μά οὔτε καλάθι (κυριολεκτῶ!!!). Κάποια ὥρα τελείωσα μέ αὐτόν τό μπελά καί ξεκίνησα γιά τό σπίτι μου, μέ ἀρκετά εὐρώ λιγότερα στήν τσέπη. Κάνω ὑπομονή μέ τήν ἀκρίβεια ἀλλά μέ περιμένει δύσκολος χειμώνας, δέ τό συζητῶ…

Κι ἐκεῖ ποῦ γράφω ὅλο τοῦτα, βασανίζομαι κι ἀπό ἐρωτήματα τοῦ τύπου, τί μαγειρεύουμε αὔριο Σείριε; Καλά δέν ὑπάρχει πιό βασανιστικό ἐρώτημα ἀπό αὐτό. Ἐρωτῶ, λοιπόν, τόν ἑαυτό μου κι ἡ ἐρώτηση μένει μετέωρη! Σά νά σᾶς βλέπω ἀπό μία μεριά πού χαμογελᾶτε τώρα, ἀλλά εἶναι κι αὐτό ἕνα πρόβλημα ὅπως τά ἄλλα. Ὅποιος ἐν τῷ μεταξύ ἔχει καμιά συνταγή τῆς προκοπῆς μέ ὄσπρια καί θαλασσινά ἄς μου στείλει! (νά δεῖτε θά κάνουμε τήν κυρά Βέφα νά σκάσει, ἔχουμε πιό πολύ ὑλικό κ φαντασία ἐμεῖς!) 

Χαζεύω μία σειρά φωτογραφιῶν ἀπό μίαν παλιότερη ἐκδρομή μου. Πρόσωπα φρέσκα, γελαστά, ξέγνοιαστα…ἔχουν κιόλας περάσει ἀπό τότε ἔξι ὁλόκληρα χρόνια. Δύο φίλοι μας ἀπό ἐκείνη τήν παρέα (μερικά χρόνια μεγαλύτεροί μας) ἔχουν παντρευτεῖ, ἔχουν καί παιδάκια! Ἡ φίλη μας ἡ Δ. δέ ζεῖ πιά στήν Ἑλλάδα. Γύρισε στόν Καναδά, στούς δικούς της. Χαζεύω τή φωτογραφία πού ἔχουμε βγάλει οἱ δύο μας. Τή βγάζω μέ προσοχή ἀπό τή θήκη της. Θέλω νά ξαναδῶ τήν ἰδιόχειρη σημείωσή της. «Μίλησέ μου, σέ ἀγαπάω! Ἕνα φιλάκι ἀπό μένα, Δ.». Δέν τῆς μίλησα ποτέ γιά μένα, παρότι κάναμε παρέα καλή. Ξανάβαλα τή φωτογραφία στή θήκη της κι ἔκλεισα μέ μίας τό ἄλμπουμ.

Ἀκόμη μέ διαβάζεις; Τί νά πῶ εἶσαι ἥρωας, φίλε ἀναγνώστη! Δέν ξέρω τί περιμένεις νά διαβάσεις ἀπό μένα ἀλλά ἐγώ γράφω πάντα κατά τίς διαθέσεις μου καί ποτέ κείμενα δοκιμιακοῦ χαρακτήρα. (πῶς μου ἦρθε αὐτό τό τελευταῖο?).

Σᾶς φιλῶ γλυκά,

Σείριος  

ΥΓ. Σημάδι ὅτι «μαζευόμαστε» σιγά σιγά στήν πόλη κι οἱ ἑτοιμασίες γιά τό ἄνοιγμα κάποιων ἀγαπημένων μαγαζιῶν. Ἡ «Οἰνοθήκη» ἑτοιμάζεται νά ἀνοίξει, ἡ «Ὁδός ὀνείρου» ἄνοιξε ἤδη, ἡ «τρελλή ροδιά» κάνει τίς ἑτοιμασίες της…Στήν Ἄνω Πόλη, ἐκεῖ κοντά στά σκαλιά τῆς Ἄγ. Νικολάου ὁ κόσμος ἔχει γυρίσει γιά τά καλά… εἶχα ἀποφασίσει νά μείνω μέσα ἀπόψε ἀλλά τελικά λέω νά βγῶ