Οἱ γονεῖς μου

Οἱ γονεῖς μου ἀναμφισβήτητα ἔχουν παίξει σημαίνοντα ρόλο στή διαμόρφωση τοῦ χαρακτήρα μου. Δέν τούς ξεχωρίζω κι ἀλήθεια εἶναι τά μοναδικά ἄτομα πού δέν μπορῶ νά τούς θυμώσω γιά κανέναν λόγο, πού ξέρω ὅτι ἡ ἀγάπη τους μέ ἀγκαλιάζει, πού τά σκληρά τους λόγια κρύβουν ἀνιδιοτέλεια. Μπορεῖ νά διαφωνοῦμε σέ κάποια πράγματα ἤ ἰδεολογίες ἀλλά μᾶς μεγάλωσαν (ἐμένα κ τό ἀδέρφι μου) μαθαίνοντάς μας ὅτι ὁ διαλογος  εἶναι ἡ ὁδός τῆς ἐπικοινωνίας.

Τούς σέβομαι πραγματικά κι ἦταν γιά μένα οἱ φωτοδότες μου στά πρώιμα χρόνια. Ποτέ δέ τούς φοβήθηκα, ὅπως φοβοῦνται τά παιδιά τόν Κέρβερο. Ἄν ἐξαιρέσεις τό κομμάτι τῶν προσωπικῶν ἐπιλογῶν μου, ἦταν τό μόνο πού μέ ἔκανα νά φοβᾶμαι τήν κατά μέτωπο κουβέντα μαζί τους. Τελικά βρῆκα τό θάρρος, τούς μίλησα. Δέν εἶναι εὔκολο γιά τούς γονεῖς, ἀλλά μέ ἔδεσε ἀκόμα πιό πολύ μαζί τους. Ἦταν τό τελευταῖο μικρό "κενό" στή μεταξύ μας σχέση καί φρόντισα νά τό ὑπερπηδήσω. Ὄχι, δέν εἶναι ὅτι χάρηκαν κιόλας....πάντως στό πέρασμα τοῦ χρόνου θαρρῶ τό ἔχουν ἐκτιμήσει. Δέ ἤθελα νά ζοῦν στήν πλήρη ἄγνοια ἤ νά βρεθοῦν καλοθελητές νά τούς τά προλάβουν, πολλῶ δέ ὅταν δέν κάνω κάτι πού νά προσβάλει τίς ἀρχές κ τίς ἀξίες πού μου δίδαξαν.

Καθένας τούς εἶχε τό δικό του χαρακτήρα ἦταν αὐτό πού λέμε ἐκ πρώτης ὄψεως "ἀντίθετοι". Κι ὅμως παρά τίς ὅποιες διαφορές παρουσιάζουν φαινομενικά, δέν ἀργεῖς νά καταλάβεις ὅτι ὁ ἕνας συμπληρώνει τόν ἄλλο μέ τόν καλύτερο δυνατό τρόπο. Ἡ μητέρα μου ἐκρηκτική, ἐπίμονη, στοργική, σκληρή, ἀποφασιστική, φουριόζα, πεισματάρα. Γιά τήν οἰκογένεια τῆς εἶναι ἱκανή νά τρέξει καί νά κάνει ὅποια θυσία, ἀλλά μή νομίσεις ὅτι θά σού χαριστεῖ... Θά σέ κάνει νά δεῖς τό λάθος σου, νά βρεῖς λύση καί θά σέ ὑποστηρίξει μέχρι τέλους. Ὁ θυμός θά τῆς περάσει γρήγορα. Γρηγορότερα ἀπό ὅσο δείχνει πρός τά ἔξω...

Ὁ πατέρας ἀπό τήν ἄλλη εἶναι ἡ ΗΡΕΜΗ ΔΥΝΑΜΗ! Στέκει πάντα κοντά σου διακριτικά, σού δίνει λύσεις μέ τήν τετράγωνη λογική του, δέν εἶναι ἀγχώδεις (ἤ τέλος πάντων δέ στό δείχνει / μεταδίδει). Ζυγιάζει κάθε παράμετρο πρίν μιλήσει, εἶναι ἤπιος ἀλλά μέ γλώσσα πού τσακίζει ὅταν πρέπει. Εἶναι μεθοδικός, μελετηρός, στοργικός κι ἔχει τό ταλέντο νά σέ κάνει νά σού ἀποτυπώνονται οἱ μικρές στιγμές / χαρές τῆς ζωῆς. Εἶναι κοντολογίς ὁ ἀντίθετος πόλος σέ σχέση μέ ἐκεῖνον πού πρεσβεύει ἡ μάνα μου.

Κι ἐνῶ νομίζεις ὅτι δέν ἔχουν τίποτα νά τούς συνδέει, βλέπεις ὅτι κι οἱ δύο τους εἶναι ἀπίθανα συναισθηματικοί ἄνθρωποι, ὅτι ὁ ἔρωτας τούς εἶναι ζωντανός 32 συναπτά ἔτη, ὅτι μοιράζονται ἀσχολίες κοινές καί χρόνο ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλο. Ὁ ἕνας συμπληρώνει ἁρμονικά τόν ἄλλο κι ἀλήθεια δέν μπορῶ νά φανταστῶ πώς εἶναι τά ζευγάρια πού δέν μοιράζονται τίς ψυχές τους. Ἔχουν καί τίς γκρίνιες τούς ἀλλά τίς ξεχνοῦν γρήγορα...Ἔχουν κι ἐμᾶς, τά παιδιά τους, πού ὅσο κί  ἄν μεγαλώνουμε δέ παύουν ποτέ νά μή μᾶς βλέπουν σάν "τά μικρά" τους... (ἐν τῷ μεταξύ ἐγώ ἐπίασα τά 25, τό ἀδέρφι τά 29 δέν εἴμαστε καί μικρά...)

Νομίζω ὅτι κατάλαβα τή γονεϊκή ἀξία ὅταν στά 15 μοῦ κινδύνεψα νά χάσω τόν πατέρα μου, ἐντελῶς ξαφνικά. Μέσα σέ μία νύχτα (ξημέρωνε Πρωτοχρονιά 2000) κατάλαβα ὅτι τίποτε δέν εἶναι δεδομένο κι ὅτι τό χρῆμα δέ μπορεῖ νά σού χαρίσει τίποτε ἄλλο ἐκτός ἀπό ὑλικά ἀγαθά. Ἴσαμε τότε ζούσα  σάν τό "Εὐτυχισμένο Πρίγκηπα" στό κόσμο τῆς ἀνεμελιᾶς. Ἤμουν μόλις δεκαπέντε χρόνων, ἕνα ἀνέμελο ἀγόρι πού σέ μία νύχτα ἄλλαξα (πρός τό καλύτερο ἐλπίζω) κι ἔκτοτε ἀποφάσισα ὅτι δέν χωρᾶνε στίς καρδιές μᾶς μικροπρεπῆ συναισθήματα παρά μόνο ἕνα! ΑΓΑΠΗ! Ἀγάπη γιά τή ζωή...ἀγάπη γιά τήν διατήρηση τῶν ἰδιαιτεροτήτων τοῦ καθενός.... ἀγάπη κι ὄχι μίσος. (δέν εἶμαι ἱεραπόστολος ἔχω κι ἐγώ τίς ἀδυναμίες μου, τά πάθη καί τά λάθη μου νά μέ συνοδεύουν)

Αὐτό ἴσως νά δικαιολογεῖ καί τήν μετέπειτα πορεία μου κι ὅτι ἔχω ἀνακατευτεῖ σέ χίλια δύο πράγματα προσπαθώντας νά προσφέρω στούς ἄλλους, πάντα ἥσυχα. Ἐπώνυμα σχεδόν ποτέ, πάντα ἀθόρυβα, ἥσυχα... παρά μόνο ὅπου ἔπρεπε νά μπεῖ "πλάτη" κι ἦταν σκόπιμη ἡ "βροντερή" συμμετοχή. Ἔρχονται δύσκολες ἐποχές παῖδες, μή ξεχνᾶτε τόν πλησίον σας. Τώρα πού ὁ καιρός θά ἀλλάξει καί θά βγάλουμε τά ροῦχα τῆς χειμερινῆς σεζόν ὅσα δέ χρειάζεστε νά τά δώσετε σέ ἄστεγους, σέ ἄπορους, σέ ὅσους τά ἔχουν ἀνάγκη... Ἐσεῖς οἱ γονεῖς χαρίστε ἕνα ἀπό τά πολλά παιχνίδια τῶν παιδιῶν σας σέ ἕνα παιδάκι ξένο καί κάντε τό νά μή σᾶς λησμονήσει ποτέ γιά αὐτή σας τήν πράξη. Περάστε στόν ἀπέναντι δρόμο ἕναν ἀνήμπορο... χαμογελάστε στούς ἀνθρώπους....

ΥΓ. Ὅ,τι κι ἄν ἀποφασίσετε νά πράξετε ἀπό τά παραπάνω φροντίστε νά τό κάνετε ὄχι μόνο γιά νά κατευνάσετε τή συνείδησή σας ἀλλά νά νιώσετε ψυχική πληρότητα. Ε, καί μήν ξεχνᾶτε δέ χρειάζεται νά γνωρίζει ἡ δεξιά σᾶς ὅσα ποιεῖ ἡ ἀριστερά σας. 

Φιλῶ σας!

(τό φωτοστέφανό μου τό ἔχω χαρίσει στούς καλούς...χριστιανούς! Ἐγώ μήν ξεχνᾶτε εἶμαι ἕνα "κολασμένο γκέι καλικαντζαράκι"...Ψίτ, οὔτε ἐσεῖς χρειάζεστε τό φωτοστέφανο!!!)

________________________________________________________

Δυναμῶστε τά ἠχεῖα σας γιά νά ἀκούσετε ἕνα ἀπό τά πιό ὄμορφα τραγούδια πού δισκογραφήθηκαν ποτέ...Εὐχαριστῶ πατέρα μου, ἐσύ μου τό ἔμαθες κι ἐγώ στό ἀφιερώνω... Στά δέκατα ὄγδοα γενέθλιά μου, οἱ στίχοι σέ ἕνα βιβλίο πού μου χάρισες!