(δεν ξέρω τι τίτλο να δώσω!)

- Μη με γυρίσεις σπίτι, πάμε πρώτα μια βόλτα με τ’ αυτοκίνητο.

- Ωπ! Εσύ δεν ήσουν που ήθελες να το διαλύσουμε γιατί αύριο έχεις να ξυπνήσεις νωρίς;

- Τους βαριόμουνα όλους! Τα ίδια και ίδια όλη την ώρα. Εκλογικά αποτελέσματα, χαρές, πανηγυρισμοί...έλεος πια...κι αύριο το πρωί οι ίδιοι άνθρωποι θα είμαστε με τα ίδια ακριβώς προβλήματα σε αυτή την πόλη. Άσε που κουράστηκα να ακούω για τα «τρίγωνα – τετράγωνα» τους... 

- Δεν έχεις κι άδικο! Αυτές οι εκλογές μέσα σε όλα τ' άλλα είχαν κι αρκετό γκομένισμα....

- Άμα σου λέω...τα "τρίγωνα - τετράγωνα" άρχισαν να πολλαπλασιάζονται πάλι...

- Κι εμείς, Σείριε, που δεν ανήκουμε στα «τρίγωνα - τετράγωνά» τους, τι είμαστε; Είμαστε δυο σημεία από όπου διέρχεται πάντοτε μιαν ευθεία;

- Αν είμαστε ευθεία δεν έχουμε αρχή, μα ούτε και τέλος…σύμφωνα πάντα με την ευκλείδεια γεωμετρία! 

-  Εσύ τι θες να είμαστε;

- Για την ώρα, θέλω να είμαστε καλά κι "αν είναι δυνατό να κάνουμε πράγματα, πολλά πράγματα"!

(Το "να είμαστε  καλά" το είπα σοβαρά κι έπεσε μια περίεργη βουβαμάρα, οπότε αστραπιαία σκέφτηκα να κλέψω λίγο από Βάνα Μπάρμπα και πρόσθεσα το "να γίνονται πράγματα". Αρχίσαμε να γελάμε!)

- Λοιπόν, Σείριε, στρίβω για το σπίτι σου ή πάμε να δούμε την πόλη από ψηλά;

- Το δεύτερο φυσικά, ούτε λόγος για δεύτερη σκέψη. Θες να κάνουμε μιαν ακόμη σκανταλιά; Θες να πάρουμε παγωτό από τον Γκίτση;

- Καλή ιδέα, αλλά έχω την αίσθηση ότι θα αργήσουμε. Είναι που ήθελες να το διαλύσουμε ε; Πονηρέ! Βρήκες την πιο καλή δικαιολογία και ξεγλιστρήσαμε. 

- Πες μου ότι περνούσες καλά; Χάρη πρέπει να μου χρωστάς που σε "γλίτωσα"...

(στάση για τα παγωτά)

- Λέγε Σείριε, που πάμε Δασύλλιο ή θάλασσα;

- Δεν είπαμε; Πόλη από ψηλά, με τα αγκυροβολημένα καράβια στο λιμάνι και τις αναμμένες σειρές φώτων να λάμπουν.

- Δασύλλιο δηλαδή.

- Δασύλλιο...

Το καλό με το ανθρώπινο μυαλό είναι ότι μπορεί να κάνει παράλληλες σκέψεις χωρίς να φανερώνει πάντοτε τις βουλές του. Και δε θέλω πονηρές σκέψεις επί του παρόντος! Απλά κάποιες φορές δεν ανοίγεις όλα τα φύλλα σου... δε θες να μοιραστείς (από φόβο ίσως ή από καθαρό εγωισμό) όσα ο άλλος δεν έχει δει ή δεν υποψιάζεται.   

Κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι, καταδικασμένοι να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο...  

______________________________________________________

Ποστ μέσα στο ποστ [δλδ τοστ] 

Επιτέλους τελείωσε ο πρώτος γύρος των εκλογών και εύχομαι να περάσει ακόμη πιο γρήγορα ο δεύτερος. Με έπιασε μια θλίψη, χθες,  όταν πήγα να ψηφίσω. Αδύναμοι, ευάλωτοι πολίτες θύματα της οικονομικής πίεσης (η λέξη κρίση είναι άτοπη). Δεν είχα ξαναδεί πιο ήσυχα τα εκλογικά τμήματα μήτε  τόσα ηλικιωμένα άτομα να ψηφίζουν μαζικά. Οι νέοι απείχαν όπως μάθαμε αργότερα, σχεδόν μαζικά. Διερωτώμαι αυτή η κατάσταση που θα μας οδηγήσει. Σειρά εργασιακών κεκτημένων έχουν χαθεί εν μια νυκτί, η αξιοπρέπεια των πολιτών σε απλά θέματα έχει χαθεί. Το σύστημα υγείας απαιτεί από εμάς αλλά αν τύχει να αρρωστήσεις και δεν έχεις την οικονομική δεινότητα κάθε ίχνος αξιοπρεπούς νοσηλείας εξανεμίζεται. Ας μη μιλήσω για την ανεργία και το αίσθημα που δημιουργεί σε όλους όσους την υφίστανται.

Κι έπειτα έχεις όλες τις πολιτικές παρατάξεις να σου μιλούν για νίκη, για αποτροπή πρόωρων εκλογών και για μέρες καλύτερες που θα έρθουν. Το μόνο  βέβαιο είναι, ότι πριν έρθουν οι καλύτερες μέρες θα έρθουν τα νέα σκληρότερα οικονομικά μέτρα. Κι όποιος αντέξει...αν μας αντέξει το σχοινί...

"Τι να τα κάνω τα τραγούδια σας
ποτέ δε λένε την αλήθεια
ο κόσμος υποφέρει και πονά
και ‘σεις τα ίδια παραμύθια" 

Μιαν έκκληση κάνω όπως κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Βοηθάτε όσο μπορείτε τους συνανθρώπους σας. Μπορούμε όλοι μας αθόρυβα να προσφέρουμε κάτι από το υστέρημα μας. Ρούχα που δε μας κάνουν πια ή δε τα χρησιμοποιούμε, παπούτσια που παραμένουν στοιβαγμένα στα κουτιά τους, παιχνίδια των παιδιών μας που δε τα μεταχειρίζονται πια, κλινοσκεπάσματα κι ό,τι άλλο θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο στους γύρω μας. Σήμερα είμαστε καλά εμείς, αύριο όμως δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει...

Ας είμαστε πιο επιεικείς με τους γύρω μας και να μη λησμονείτε ότι το χρήμα είναι το μέσο για να περνάμε καλά. Όλα μπορούμε να τα αποκτήσουμε με αυτό εκτός από την υγεία μας και το αίσθημα πληρότητας που σε γεμίζει η σκέψη ότι έκανες το καθήκον σου απέναντι στους συνανθρώπους σου. Όσο για την αγάπη αυτή δεν αγοράζεται πραγματικά όσα χρήματα και να έχεις.

ΥΓ. Στο πικάπ ακούμε τη Δήμητρα Παπίου στο τραγούδι "Αυτή η νύχτα μένει" από την ομότιτλη ταινία που είναι από τις αγαπημένες μου. Το σκεφτόμουν χτες βράδυ πολύ έντονα