"Μην τον φοβάσαι τον αγέρα Μιχαήλ, καημενούλης είναι κι αυτός, όλο σπρώχνοντας είναι... Πάντα σπρώχνει και στο τέλος εκείνος κρυώνει πιο πολύ από όλους μας! Και το χιόνι δεν είναι κακό πράγμα Μιχαήλ, σκεπάζει τα βλαστάρια μη τα κάψει η παγωνιά..."
Μπρεχτ, "Ο κύκλος με την Κιμωλία"
Κάθε φορά που ακούω τη μαγευτική φωνή της Αιμιλίας Χατζηδάκη ταξιδεύω στις θάλασσες μας. Σαν τύχει δε και ταξιδέψεις με καράβι τέτοια εποχή, θα αισθανθείς τη θάλασσα, την αύρα της να μοσχομυρίζει αρμύρα… κι αν έχεις την τύχη να ζεις στην εξοχή πλάι της θα την ακούς φουρτουνιασμένη, με έναν ήχο ζωηρό που σου χαρίζει ρυθμό ζωής.
Όταν υπηρετούσα είχα την τύχη (ευτυχία) να φυλάω σκοπιά καταχείμωνο στο βορειότερο σημείο της Πελοποννήσου, σε ένα ακρωτήριο που σμίγανε οι θάλασσες… κι ήσουν εσύ παρηγοριά μου, κι ήσουν εσύ που άκουγες τις σκέψεις μου και με τα κύματά σου έδινες απαντήσεις σε όλα μου τα ερωτήματα.
Πόσες φορές δεν είδα τα καράβια να σμίγουν στο ίδιο πάντα σημείο, με αντίθετες φορές πάντοτε! Το ένα έφερνε ανθρώπους κι τ’ άλλο έπαιρνε μακρυά… όμως στα λιμάνια θα περίμεναν άνθρωποι χαρούμενοι κι άλλοι θα έστεκαν λυπημένοι καθώς χώριζαν οι ζωές τους…
Κι εγώ πιστός φρουρός, έστεκα να περιμένω να ακούσω το σφύριγμα των καραβιών, χαιρετισμός των δυο καπετάνιων, κι έπειτα να χαιρετίσω στρατιωτικά και να φουσκώσω υπερηφάνεια που δυο άγνωστοι δε λησμόνησαν πως κάποιος έστεκε αντάμα τους… κι ίσα που διέκρινα τη φιγούρα τους μέσα από τη γέφυρα... όπως κι εκείνοι τη δική μου.
Ίσως τούτη να είναι η πιο όμορφη ανάμνηση που έχω από τη Θητεία μου… γιατί ένιωθα πως κάποιος δε με ξέχασε… έτσι κι εμείς δεν πρέπει να ξεχνάμε τους συνανθρώπους μας αυτές τις δύσκολες μέρες. Κάντε κάτι για όλους αυτούς που είναι έξω… κατεβάστε τους μια κουβέρτα, ένα ζεστό ρόφημα, λίγες σταφίδες… και μη το πείτε πουθενά…
Όμορφη φωτογραφία!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτή η βισματική θητεία σου...σε σημάδεψε το λοιπόν.
Την Καλημέρα μου!!!
Χαμόγελο στο κρύο!!!
Κι αν είχα το βύσμα, δε το χρησιμοποίησα... και για τούτο καμαρώνω Καρκινάκι μου! Δε θα έλεγα πως η θητεία με σημάδεψε μολονότι υπάρχουν κάποια πράγματα που με έκαναν περισσότερο ευαισθητοποιημένο...
ΔιαγραφήΣε γενικές γραμμές από το στρατό έχω να θυμάμαι όμορφα πράγματα και τον θεωρώ ένα από τα πολλά σχολεία που πέρασα!
είχα την τύχη να είμαι τόσο κοντά στη θάλασσα, στην κυριολεξία! Το έχεις δει άλλωστε...
Καλή δύναμη για συνέχεια!
*ψιτ, σβήσε το "τέλος" από το μπλογκ! με πικραίνεις!
Μπορει να ειμαι παιδι του βουνου, οπως λεω, αλλα δεν σημαινει οτι δεν γοητευομαι απο την ομορφια της θαλασσας. Ειδικα τον χειμωνα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤι ομορφη αναμνηση να σε χαιρετανε τα πλοια!!!!
το τραγουδι αγαπημενο :):) Πολλα παραδοσιακα τραγουδια με συγκινουν!
καλημεραααααααααααααα
Εγώ πάλι είμαι παιδί της θάλασσας και δε μπορώ χωρίς αυτή! Θαρρώ πως καταλαβαίνω τους νησιώτες που δεν αντέχουν τους στεριανούς...
ΔιαγραφήΞέρεις, είναι μοναδικό να βλέπεις τα γιγάντια πλοία που φεύγουν για Ιταλία να σμίγουν στο ίδιο σημείο και να έρχονται τόσο κοντά σου! Και αλήθεια, στεκόμουν με το όπλο παρά πόδα και χαιρετούσα στρατιωτικά...
Το κομμάτι είναι από τα πολύ πολύ πολύ αγαπημένα μου κι έχω την αίσθηση (κάθε που το ακούω) ότι βρίσκομαι σε μια βάρκα και σκίζω τη θάλασσα... Τα παραδοσιακά τραγούδια είναι μέρος των μουσικών συνηθειών μου... τα χορεύω άλλωστε κ καμαρώνω!
Δώσε φιλάκι στη μικρή σου!
Είχα την τύχη να την γνωρίσω...
ΑπάντησηΔιαγραφήΕκτός από την ταξιδιάρικη φωνή και μια χαρισματική γυναίκα!
Μου "άνοιξες" τις πόρτες της νοσταλγίας....
Τα νησιώτικα παραδοσιακά με συγκινούν πάντα...
Να είσαι καλά και οι αναμνήσεις σου φάρος στο δρόμος σου....
Γεια σας Γιαγιά Αντιγόνη, μεγάλη μου τιμή η εδώ παρουσία σας!
ΔιαγραφήΘαρρώ πως η φωνή της Αιμιλίας Χατζηδάκη είναι γεμάτη από Ελλάδα... γεμάτη συναισθήματα, γεμάτη από άρτια ηχοχρώματα που την καθιστούν αξεπέραστη.
Πόσο τυχερή είστε που τη γνωρίσατε... αν ήμουν σε ανάλογη θέση θα της φιλούσα τα χέρια κ θα την ευχαριστούσα για τη συγκίνηση που μου χαρίζει κάθε άκουσμα της!
Από είστε Γιαγιά Αντιγόνη; Τα νησιώτικα (εν γένει η παραδοσιακή μουσική) που αρέσουν ιδιαίτερα γιατί περιγράφουν τις ζωές των ανθρώπων, τους έρωτες, τα πάθη, τους καημούς... κι η λαλιά μας δε μπορεί να υπάρξει χωρίς τη μουσική!
Κρατώ την ευχή σας και σας ευχαριστώ από βάθος καρδίας!
Έχω κι εγώ μιαν γιαγιά που με μάθαινε τα παραδοσιακά μας ακούσματα...
Αυτό για εσάς!
http://www.youtube.com/watch?v=nRgDinGY7_Q
* ο πληθυντικός τόσο ευγενείας όσο κ πραγματικού σεβασμού στο πρόσωπό σας, Γιαγιά Αντιγόνη. Θα εκλείψει από το λόγο μου μονάχα όταν θα το θελήσετε εσείς.
Φιλώ κ χαιρετώ σας
Καλή παρέα να κάμνουμε
Πάρα πολύ όμορφο κείμενο...
ΑπάντησηΔιαγραφήΓεια σου The blogger! Σε ευχαριστώ για τον καλό σου λόγο.
ΔιαγραφήΜε τον καιρό θα σε ανακαλύψω κι εγώ, δώσε μου λίγη πίστωση χρόνου...
Τούτες τις κρύες μέρες ας μην ξεχνάμε τους συνανθρώπους μας!
εγω απο τον εβρο στα συνορα εβλεπα τα παληα τραινα να περνουν , ωρες ιδιες καθε βραδυ, ιδιο σφυριγμα,
ΑπάντησηΔιαγραφήκαι για το χιονι ενα εχω να σου πω μ τα σκεπαζει τα βλασταρια αλλα μπορει και να καψει, δεν ειναι παντα αθωο και λευκο ...
Άσωτε, αλήθεια δεν ήταν μιαν ευχάριστη αναμονή (σαν ένα ανείπωτο ραντεβού) η έλευση της καθορισμένης ώρας που θα άκουγες ή θα έβλεπες το τραίνο;
ΔιαγραφήΤο χιόνι ουδόλως είναι αθώο επειδή είναι λευκό... εκτός από τα βλαστάρια σκεπάζει και μεγάλους λάκκους που μέσα τους μπορούμε όλοι μας να πέσουμε...
Άνοιξε ηχεία
http://youtu.be/arcwmrH5G8c
ΥΓ.
1. πόσο μου αρέσει να διαβάζω τη λέξη "τραίνο" κι όχι τρένο
2. Μια Βίκυ ήθελα να σου χαρίσω αλλά τελικά έστειλα άλλο!
Φιλώ κ χαιρετώ σε
Πόση ευαισθησία για μια ακόμα φορά Σείριε μου,
ΑπάντησηΔιαγραφήη φωτογραφία σου , η μουσική σου, τα βιώματα
της στρατιωτικής θητείας και τέλος... η προτροπή σου
να μη ξεχνάμε !!!
Αχ καλέ μου , μακάρι να υπήρχε στο ελάχιστο απο την δική σου
ευαισθησία στους υπέυθυνους ανεύθυνους για το χάλι της χώρας μας!
τα φιλιά μου , καλό απόγευμα :))
Levina, θα κοκκινίσω με τόσα πολλά καλά λόγια στο πρόσωπό μου. Δε χρειάζονται καλή μου... και πίστεψέ με, υπάρχουν αρκετοί σαν εμένα!
ΔιαγραφήΌσο για τους "ανευθυνο-υπεύθυνους" αν αγαπούσαν τη χώρα λίγο περισσότερο από ότι τα χρήματα κ το λαϊκισμό σίγουρα δε θα είχαμε φτάσει εδώ, που φτάσαμε...
Σου αρέσει η θάλασσα όταν αγριεύει; Γίνεται παράξενα σκληρή αλλά οι ήχοι της έχουν δύναμη να απαντούν σε πολλά ερωτήματα μας!
Για σένα τούτο το ποίημα του ποιητή των θαλασσών, σε αυτή την τέλεια ανάγνωση
http://youtu.be/bSYlnRFLkcQ
Όλα έχουν το λόγο ύπαρξης τους. Και ο αγέρας και τα καράβια και ο χωρισμός και το σμίξιμο...Ορίστε...Αν δεν τα ζούσες, πώς θα τα θυμόσουν για να μας τα πεις?
ΑπάντησηΔιαγραφήΤρυφερό Σειριάκι μου...;)
Αχ, βρε Βολτίτσα μου όλα εκείνα που έχουν λόγο ύπαρξης είναι όλα εκείνα που μας (καθ)ορίζουν... και να σου πω πολύ μου αρέσει που υπάρχουν μέσα μου, γιατί είναι όλη μου η περιουσία στην καρδιά κ στο μυαλό...(που λέει κι ένα αγαπημένο κομμάτι).
ΔιαγραφήΚρύο απόψε, ε; Να μην παγώσει η ψυχή... σκέπασε τη καλά, ακούς;;;
Στίχο Στίχο για σένα
http://youtu.be/IOkjTGOGlYA
τι ωραιες πι φωνες του Νοτου..
ΑπάντησηΔιαγραφήσευχαριστω
'Εχεις δίκιο για την Αιμιλία Χατζηδάκη. Φωνή γλυκιά, νησιώτικη, θαλασσινή. Και το τραγούδι που διάλεξες, με πάει πίσω στους καπετάνιους προγόνους μου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτή η σκηνή που περιγράφεις στη σκοπιά, μου θυμίζει επίσης, το σφύριγμα της λιμενικής περιπόλου, όταν πέρναγε απέναντι από το καλοκαιρινό καλύβι του πατέρα μου. Βγαίναμε τότε όλοι για να τους χαιρετίσουμε. Πώς μια δική σου ανάμνηση ξύπνησε μέσα μου, μια από χρόνια ξεχασμένη δική μου. Σήμερα είναι η δεύτερη φορά που μου συμβαίνει και σ' ευχαριστώ γι' αυτό. Δεν πάσχω από αμνησία, απλώς κάποια πράγματα τα έχει σπρώξει στο βάθος του μυαλού, η δύσκολη καθημερινότητα.
Ένα πράγμα θα σου πω. Σε κάθε ανάρτηση, με παρασύρεις με τις αφιερώσεις που κάνεις στους φίλους σου, θέλω όλα να τα δω, όλα να τα ακούσω, αγαπημένα να τα αποθηκεύσω και μετά είναι πολύ αργά για να σου γράψω ένα σχόλιο. Γιατί συνήθως, κυκλοφορώ στις μπλογκογειτονιές σας εκεί μετά τα μεσάνυχτα. Σήμερα, αφού πέρασα χθες αργά πάλι, υποσχέθηκα στον εαυτό μου να έρθω να σ' ευχαριστήσω για το ξύπνημα της ανάμνησης.
Είσαι πολύ ευαίσθητο άτομο, τόσο που αρχίζω να πιστεύω ότι είσαι Seirios
:)
Καλημέρα marimar!
ΔιαγραφήΞέρεις τι συμβαίνει με της γνήσια λαϊκές φωνές, αφήνουν αυθεντικές ηχογραφήσεις. Και πως μπορείς να το καταλάβεις, με τον εξής απλό τρόπο... ακούς κ χάνεσαι στις σκέψεις σου, ξυπνούν εικόνες κ βιώματα που έχουν σπρωχτεί στο βάθος του μυαλού από τη δύσκολη καθημερινότητα. Κι όχι μόνο ξυπνούν οι εικόνες, αλλά ξαφνικά με έναν μαγικότατο τρόπο μεταφέρεσαι στην εποχή εκείνη... αναδύονται αρώματα!
Τι όμορφη εικόνα είναι αυτή που έχεις, να ζεις τα καλοκαίρια σε ένα καλυβάκι. Με παραξενεύει που δε φοβόντουσαν οι άνθρωποι... τώρα δε το κάμνει κανείς αυτό!
Και δε χρειάζεται να με ευχαριστείς για κάτι που είναι καθόλα φυσιολογικό. Οι ζωές των ανθρώπων μοιάζουν κι απλά ο ένας δίνει στη σκυτάλη στον άλλο... μέσα από τις κουβέντες οι άνθρωποι γνωρίζονται ("εξημερώνονται") και στο τέλος γίνονται φίλοι.
Όσο για τις μουσικές αφιερώσεις, μέσα από τις κουβέντες μας με τον καθένα προσπαθώ να φανταστώ τι θα τους άρεσε από τα δικά μου ακούσματα κι έτσι τους τα παραθέτω... με τον καιρό θα σε μάθω κι εσένα. Ίσως μου πάρει λίγο παραπάνω μιας κ δεν έχεις μπλογκ...
Για σένα, λοιπόν, ένας μπάλος
http://www.youtube.com/watch?v=JGHqrWE7PHc
Κι αυτό που ακολουθεί, αφιερωμένο πιότερο για τους στίχους
"Μπροστά εγώ και γύρω μου βουνά
να μεγαλώνουν μέσα μου τα ηφαίστεια"
http://www.youtube.com/watch?v=isSl4XlECzQ
Ψιτ, είμαι κι εγώ άνθρωπος με τα πάθη κ τα λάθη μου, αυτά με (καθ)ορίζουν, με άγουν κ με φέρουν ίσαμε εδώ. (κατά τ' άλλα ευχαριστώ σε)
Φιλώ κ χαιρετώ σε
Υ.Γ. Κανένας απο τους Κεφαλλονίτες φίλους μου δεν ξέρει να μου πεί κάτι περισσότερο για τον Μέρμηγκα. Ίσως γιατί ζήσαμε πολλά χρόνια μετανάστες και έχουμε χάσει τη σύνδεση με τις πατρίδες μας. Εγώ πρόσφατα ανακάλυψα τους χορούς του νησιού μου.
ΑπάντησηΔιαγραφή( συνέχεια marimar)
ΔιαγραφήΔε σου απάντησα σε εκείνο το μαιλ με τους συνδέσμους των τραγουδιών γιατί εκ τότε με τρέχουν μια σειρά πραγμάτων. (πόσο sic το έθεσα..χε χε χε). Τον μέρμηγκα τον γνώριζα σε αυτές τις εκτελέσεις του, μα τον αποζητούσα σε μιαν πιο παραδοσιακή εκτέλεση, πιο αυθεντική (βλέπε προηγούμενο σχόλιο) και λιγότερο φολκλορική...
Που ζήσατε καλή μου Μαριμάρ κ τώρα έχετε επιστρέψει; Εγώ νομίζω πως πρώτα άρχισα να μαθαίνω τα παραδοσιακά τραγούδια μας κι έπειτα σχεδόν λογικά μου γεννήθηκε η ανάγκη να μάθω τους χορούς τους.
Πάμε έναν Μανέτα από την Κεφαλλονιά
http://www.youtube.com/watch?v=VrOxdRCPKGs
Νομίζω ότι μεταφέρθηκα σ'εκείνη τη σκηνή που περιγράφεις, είναι σαν να την παρακολουθώ από μακριά, από ένα πλοίο που έρχεται όταν όλα τα άλλα φεύγουν, έτσι είμαι πάντα..
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ όμορφο κείμενο=)
Όσο για τους συνανθρώοπυς μας, προσπαθούμε όλοι, όπως μπορεί ο καθένας, απο εκεί και πέρα ίσως δεν είναι στο χέρι όλων μας..=/
Καληνύχτα!
Γεια σου φαντασματάκι μου!
ΔιαγραφήΑν έχεις δει τα γιγάντια πλοία που πηγαίνουν Ιταλία και το στενό σημείο που συναντιόνται σου δημιουργείται το αίσθημα πως είσαι μιαν κουκίδα κι εκεί μες στην ασημαντότητα σου, ο χαιρετισμός του καπετάνιου σε κάνει να μην χάνεις την πίστη σου.
Τα άτομα που πάνε "ανάποδα" στη συνήθεια πορεία δε φοβίζουν. Κι πέστροφα αυτό δε κάνει...; Στο τέλος πάντα πετυχαίνει αυτό που εκείνη ήθελε... το θέμα μικρή μου είναι να υπάρχει στόχος. Τον έχεις; Τότε μη φοβάσαι τίποτε!!!
Δεν είναι στο χέρι μας να σώσουμε τους πάντες, αλλά σίγουρα μπορούμε να βοηθήσουμε κάποιους...
καλή σου μέρα, ,υστηριώδες φαντασματάκι μου γεννηθέν 1994...5... (μη μου πεις μεγαλύτερο από 5...χαχα)
ωραια η περιγραφη σου,αμεση, σαν να κοιταμε κρυφα απο μια γωνια..
ΑπάντησηΔιαγραφήκαι ειναι ωραιο που εχεις να θυμασαι ομορφες εικονες απο μια περιοδο σαν αυτη του στρατου..
καλο απογευμα! :)
Γεια σου Φανή... και να σκεφτείς ότι τους τελευταίους μήνες έχω σταματήσει να γράφω με τον συνήθη τρόπο των περασμένων 3,5 χρόνων...
ΔιαγραφήΕίναι αλήθεια ότι από το στρατό έχω να θυμάμαι αρκετά όμορφα πράγματα, ίσως γιατί υπηρέτησα μικρός αλλά σε μιαν ηλικία που είχα προλάβει να κατευνάσω κάποιες από τις φοβίες που μπορεί να έχει οιοσδήποτε στα 18 του.
Πολλά φιλιά
http://youtu.be/7BitlQkJWDM