Όχι πάλι…

Κάθε φορά που βλέπω στη τηλεόραση να φλέγεται ένα δάσος, με πιάνει ένα περίεργο σφίξιμο στην καρδιά. Δεν είναι ότι είμαι υπερευαίσθητος ή αγωνιστής «οικολόγος πράσινος»… είμαι ένας πολίτης που θέλω να πιστεύω ότι έχει την ικανότητα να σκέπτεται.

Νιώθω απέραντη θλίψη και βαθιά κατανόηση για τα άτομα των οποίων τα σπίτια κι οι περιουσίες κάηκαν στα καλά καθούμενα. Σπίτια μέσα σε χωριά ή οργανωμένους οικισμούς που βρέθηκαν στο διάβα των πύρινων γλωσσών. Δε δίνω δεκάρα για τα σπίτια που φλέγονται και τα οποία ως εκ θαύματος «φύτρωσαν» καταμεσής ενός δάσους. Διότι φύτρωσαν υπό την ανοχή κάποιων και θεωρώ υπόπτως περίεργη την απαίτηση των ιδιοκτητών τους να τα περισώσουν αδιαφορώντας για το αν θα διασωθεί ο περιβάλλοντας χώρος, μέσα στον οποίο «ξεφύτρωσαν».

Πραγματικά πονάει η ψυχή μου όταν βλέπω να καίγονται πανύψηλα δέντρα τα οποία δυστυχώς, παρά το όποιο αναδασωτέο πρόγραμμα εφαρμοστεί, δε θα ξανά υπάρξουν στις ίδιες θέσεις. Ένα δενδρύλλιο για να γίνει δέντρο χρειάζεται τριάντα χρόνια αλλά μόλις δέκα λεπτά για να γίνει κάρβουνο.

Όταν καίγεται ένα δάσος μαζί με τα αποκαΐδια που μένουν, ξεμένουν και τα αποκαΐδια των αναμνήσεων μας. Αυτό το κατάλαβα πολύ έντονα, όταν πριν δυο χρόνια κάηκε το πευκόφυτο δάσος του Καϊάφα, στην Ηλεία. Εκεί πήγαιναν οι παππούδες μου για παραθέρισμα κι εγώ (με τους γονείς μου) τους επισκεπτόμουν. Θυμάμαι στις παιδικές μου αναμνήσεις να κυριαρχεί το έντονο πράσινο του πεύκου, η μυρωδιά του δάσους και το ηλιοβασίλεμα στην παραλία της Ζαχάρως.

Τώρα εκεί δεν έχει μείνει τίποτα… μαύρα όλα! Αποκαΐδια…

Επισκέφτηκα το μέρος, ένα χρόνο μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές των εμπρηστών και κυριεύτηκα από θλίψη βαθύτατη. Αντικρίζοντας τα καμένα προσπαθούσα να φανταστώ που ήταν τα μέρη που έκανα βόλτες… μάταιη προσπάθεια! Η φωτιά κατέκαψε και τις εικόνες που είχα στο μυαλό μου...

Το «ΟΧΙ ΠΑΛΙ», δυστυχώς, δε το αποφύγαμε… όπως δε θα αποφύγουμε τις συνέπειες της υπέρμετρης αλαζονείας μας έναντι στη φύση. Στη φύση που μας γέννησε κι όπου είμαστε κτήματά της…