Μουσικές...εξαίσιες κι αγαπημένες!

Στο σπίτι μας ανέκαθεν υπήρχε κι εξακολουθεί να υπάρχει ένα ανοιχτό ραδιόφωνο. Μουσική πρέπει να ήταν το δεύτερο πράγμα που άκουσα στην κοιλιά της μάνας μου, μετά το χτύπο της καρδιάς της. Κι ενώ αγαπώ τη μουσική, δεν έμαθα ποτέ να παίζω... έμαθα πάντως τα "ολόκληρο-μισό-ένα τέταρτο-ένα όγδοο-ένα δέκατο έκτο" και πάει λέγοντας... Στις δύο τελευταίες τάξεις του δημοτικού έκανα μουσική με τον "αρχιμουσικό" κ. Δημήτρη και στις τάξεις του γυμνασίου είχα καθηγήτρια τη Μαίρη.

Στο γυμνάσιο έμαθα να τοποθετώ τις νότες στις αράδες του πενταγράμμου, να σχεδιάζω κλειδιά του Σολ, του Φα και να γράφω νότες πάνω από το πεντάγραμμο και κάνω από αυτό. Τώρα αυτό το τελευταίο δεν ξέρω πως το έκανα και γιατί το έκανα... άλλωστε όλα αυτά είναι μακρινό παρελθόν κι τις στιγμές που τα αναλογίζομαι (καλή ώρα τώρα!) απορώ με τον εαυτό μου που τα κατάφερνα...Στην τελευταία τάξη του γυμνασίου αρχίσαμε να κάνουμε ιστορία της μουσικής κι εκεί ήταν που βαριόμουνα απελπιστικά...Τι με ένοιαζε εμένα πως έζησε ο κάθε μεγάλος κλασικός συνθέτης μου λέτε; Πάντως, μου είχε κάνει εντύπωση που κάποιος από δαύτους τους μεγάλους (ο Μπετόβεν ήταν; ο Μότσαρτ; ο Στράους; σας γελάσω και δεν το θέλω...) από μια ηλικία κι έπειτα είχε χάσει την ακοή του και δεν μπορούσε να ακούει τις συνθέσεις του!

Με τον τρόπου μου, όμως, αγάπησα και τους κλασικούς συνθέτες. Δίπλα από το δίπατο γυμνάσιο που φοίτησα (το τριτάξιο έχω προλάβει..δεν είμαι και τόσο παλιός ώστε να πρόλαβα το εξατάξιο!) εβρίσκετο το Πατραϊκό Ωδείο. Λοιπόν, όταν άνοιγε ο καιρός κι άρχιζαν να ανοίγουν και τα παράθυρα δειλά δειλά μπορούσες να ακούσεις τους σπουδαστές του, να κάνουν πρόβες και να ετοιμάζονται για τις εαρινές εξετάσεις. Ήταν,που λέτε, κάτι ανοιξιάτικα μεσημέρια (μπορεί να μην πρόλαβα το εξατάξιο γυμνάσιο πρόλαβα τη διπλοβάρδια όμως!) όπου βαριόμουνα να παρακολουθήσω στο μάθημα. Κάθιζα, λοιπόν, το σώμα μου στην καρέκλα κι άφηνα το μυαλό μου να ταξιδεύει με τις μουσικές από τους ασκούμενους του γειτονικού ωδείου.

Κι ενώ καθηγητής παρέδιδε βιολογία εγώ σταύρωνα τα χέρια πάνω στο θρανίο, κάρφωνα τα βλέμμα μου (γύρευε που!?) κι άρχιζα να παρακολουθώ τους μουσικούς "γείτονες". Είχε τόσο εξασκηθεί το αφτί μου, ώστε μπορούσα να διακρίνω τον αρχάριο από τον έμπειρο, αυτόν που έπαιζε με όρεξη από τον βαριεστημένο κι αυτόν που όσες φορές κι αν έπαιζε ένα κομμάτι θα έκανε το ίδιο λάθος στο ίδιο πάντοτε σημείο. Καταλαβαίνετε, πόσο πρόσεχα στην παράδοση του δικού μου μαθήματος... Σκεφτείτε τώρα, να γράφετε ωριαίο διαγώνισμα  και να ακούς κλασική μουσική...

Με εκείνα τα ατελείωτα νοερά ταξίδια της πρώτης νιότης μου ωρίμασα σιγά σιγά και σε εκείνα επέστρεψα με μιας καθώς γύριζα από τη δουλειά μου σήμερα το μεσημέρι. Βάδιζα κουρασμένος, βαριεστημένος και με μια σειρά σκέψεων να με κυριεύουν. Πότε έφτασα έξω από το σχολείο και το Ωδείο -μέρος της διαδρομής  επιστροφής- δεν το κατάλαβα... Ίσως οι σκέψεις να είχαν επιβληθεί στο μυαλό μου. Όμως, ο ήχος ενός πιάνου και μιας βιόλας που έπαιζαν συγχρονισμένα το ίδιο κομμάτι με έκαναν να θυμηθώ όλα τούτα καθώς και το κομμάτι που ακολουθεί...

____________________________________________

1. το κομμάτι "Ο κηπουρός" του Β. Γερμανού, είναι από τα αγαπημένα μου εφηβικά ακούσματα...
   
   
2. έπιασα τον εαυτό μου να παίζει τουμπελέκι πριν λίγες μέρες, εν ώρα δύσης ηλίου, κοιτώντας τον πορφυρό ήλιο κατάματα και  σιγοτραγουδώντας το.
   
   
3. άλλες σκέψεις είχα κατά νου να μοιραστώ μαζί σας σήμερα, άλλες έγραψα...
   
   
4. Μ' αφού δεν είμαι κηπουρός
   ας ήμουν της αγάπης μας φρουρός