Σημεῖο ἀναφορᾶς

- Μάλιστα κ. Σείριε! Ἐπιστρέψατε στή θέση σᾶς ἔπειτα ἀπό ἐννιά μῆνες φαντάζομαι πιό ὥριμος ἀπό πρίν κι ἔχοντας ἀποκομίσει ἐμπειρίες ἀπό ἕνα κεφάλαιο τῆς ζωῆς σας πού δέν θά ἐπαναλάβετε.

- Ἐμπειρίες πολλές δέν ξέρω ἄν ἀποκόμισα κύριε διευθυντά. Θαρρῶ πώς ἔγινα λίγο πιό καλός ἄνθρωπος, ἀλλά κι αὐτό εἶναι σχετικό.

- Καλύτερος ἤ χειρότερος εἶναι κάτι ἐντελῶς προσωπικό σου παιδί μου. Ἐμεῖς σέ θέλουμε παραγωγικό, πά ρά γῶ γί κό ! Δέν εἴχαμε παράπονο μέ τήν μέχρι τώρα ἀπόδοσή σου, ἀλλά οἱ καιροί ἄλλαξαν. Μή μᾶς ἀπογοητεύσεις…

- Μάλιστα κ. διευθυντά, μήνυμα ἐλήφθη!

Αὐτός ἦταν ἕνας τυπικός διάλογος μέ τόν διευθυντή μου, ὁ ὁποῖος μέ τό καλωσόρισμα τῆς ἐπανόδου μου φρόντισε νά μέ κατατοπίσει γιά τή νέα τάξη πραγμάτων. Κι ἐπειδή (φίλε ἀναγνώστη) πιθανό εἶναι νά ἔχεις χάσει μερικά ἐπεισόδια τῆς ζωῆς μου, σού λέγω ὅτι ἀπολύθηκα πρό μερικῶν ἡμερῶν καί μή ἔχοντας κάτι ἄλλο νά μέ περιμένει ἐπέστρεψα στή δουλειά ὅπου ἀναπάντεχα εἶχα βρεῖ πέρυσι τέτοιον καιρό. 

Ἡ κατάσταση ἐκεῖ μέσα ὅλο κι ἀγριεύει. Ἄν πρίν ἦταν πιεστικά τά πράγματα τώρα τό κακό ἔχει παραγίνει. Ἄσε πού ἔχω τήν αἴσθηση ὅτι ἔχουν πολλαπλασιαστεῖ τά «καρφιά» - συνάδελφοι. Ξέρεις ἐκείνη ἡ κατηγορία συναδέλφων πού ἄλλα λένε μπροστά σου κι ἄν μόλις στρίψεις. Εἶναι ἕνας τύπος ἐκεῖ μέσα πού ἀσχολεῖται μέ τά πάντα ἐκτός ἀπό τή δουλειά του, τήν ὁποία ἐντέχνως φορτώνει στούς νεότερους συναδέλφους. Κι ἀπό τήν μία ὑπάρχουν αὐτοί οἱ ἀντιπαθητικά ἐκνευριστικοί συνάδελφοι κι ἀπ’ τήν ἄλλη συνάδελφοι σάν τή Ράνια οἱ ὁποῖοι σου φτιάχνουν τό κέφι ὅταν ἔχεις τή διάθεση νά τούς ὑπομείνεις. Τί θυμάστε τή Ράνια μέ τό «ἀπ’ αὐτό κι ἀπό κεῖνο» της;

Ἔτσι κυλάει ἡ ματαστρατιωτική μου καθημερινότητα. Ἁπλά, ἥσυχα καί συνετά. Ἔχετε ἀκούσει τήν «ὄμορφη μέρα» τοῦ Σαββόπουλου; Τίς πάπιες ταΐσαμε, σινεμά καί σπιτάκι μετά… κάπως ἔτσι! Καμιά φορᾶ ὅταν θέλω νά σέ φέρω κοντά μου, ἀνοίγω τό μπουκάλι τῆς κολόνιας σου. Ψεκάζω μία μόνο φορᾶ κι ἔτσι αἰσθάνομαι παροῦσα τή μορφή σου. Δέν ὠφελεῖ τό ξέρω…θά τελειώσει τό μπουκάλι καί ὕστερα τί θά γίνει…; Τίποτα!

Ἔσβησα τό πάθος πού δέν ἔζησα

μές στό δάκρυ αὐτό τῆς ἐνοχῆς

Ἐνίωσα τό τέλος μά δέν ἔδυσα

μέ τούς ἥλιους κάποιας ἐποχῆς

Σέ ζητῶ, σέ θέλω. σέ ποθῶ

σάν ἀνάσα μου καί σάν λυγμό

Σέ ζητῶ, σέ θέλω, θά σέ βρῶ

μέ τόν τρόπο μου τόν ἀκριβό

Ἔσβησα τό πάθος πού δέν ἔζησα

μές στό δάκρυ μου τῆς ἐνοχῆς

Σύννεφα θά ρίξω πάλι σήμερα

μές στίς φλογερές τίς ἀγκαλιές

(Στίχοι Ἀγαθή Δημητρούκα)

Περπατάω στό δρόμο καί χαζεύω τά ζευγαράκια πού πιασμένα χέρι – χέρι διαβαίνουν. Ἔχουν μίαν ὀμορφιά αὐτά τά ζευγάρια, κυρίως γιατί στά πρόσωπά τους διακρίνεις τήν ἀφέλεια καί τήν ἀμάθεια στά τοῦ ἔρωτα. Δέν ὑποψιάζονται…δέν ὑποψιάζονται πολλά ἀπό ἐκεῖνα πού στά εἰκοσιπέντε μου ἔχω τό περιθώριο νά διακρίνω. Ὅπως κι ἐγώ δέν τά ὑποψιαζόμουν στήν ἡλικία τους ἤ μέ τή σειρά μου δέν ὑποψιάζομαι κάποια ἄλλα τά ὁποία δέ μοῦ ἔχουν ἀποκαλυφθεῖ ἀκόμα. 

Εὐλόγα, λοιπόν, διερωτᾶσαι πῶς ἄν ὁ ἔρωτας εἶναι τυραννία, τότε ποιά ἡ πραγματική του ἀξία κι ἡ εὐχαρίστηση; Ἄν τό ἀποτέλεσμα τοῦ εἶναι ἡ ἀπόρριψη, γιατί τόν ἐπιδιώκει ὁ ἄνθρωπος; Ἐκτός κι ἄν βέβαια ὑπάρχει τό ἐνδεχόμενο τῆς θετικῆς κατάληξης, ἀλλά κι αὐτό νά συμβεῖ, πόση θά εἶναι ἡ διάρκειά του καί ποιός ἀντέχει στήν αἴσθηση τοῦ τέλους καί τοῦ ἀποχωρισμοῦ;

Αὐτό, τελικά, εἶναι ἔρωτας; Μία κατάσταση ποῦ τυραννία;

____________________________________________________________________________

Διαβάζουμε (καί γελᾶμε) τά κωμικοτραγικά της δουλειᾶς μου ἐδῶ!

Ἀκοῦμε τούς στίχους τῆς Ἄγ. Δημητρούκας μελοποιημένους ἐδῶ.