Η καρδιά & το τρίτο χρέος μας!

Ο νους βολεύεται. Θέλει να γιομώσει μ' έργα μεγάλα τη φυλακή του, το κρανίο. Να χαράξει στους τοίχους ρητά ηρωικά, να ζωγραφίσει στις αλυσίδες του φτερούγες ελευτερίας.

Η καρδιά δε βολεύεται. Χέρια χτυπούν απόξω από τη φυλακή της, φωνές ερωτικές αφουκράζεται στον αγέρα· κι η καρδιά, γιομάτη ελπίδα, αποκρίνεται τινάζοντας τις αλυσίδες· και σε μιαν αστραπή της φαίνεται πως έγιναν οι αλυσίδες φτερούγες.

Μα γρήγορα η καρδιά πέφτει πάλι αιματωμένη, έχασε πάλι την ελπίδα και την ξαναπιάνει ο Μέγας Φόβος.

Καλή η στιγμή, παράτα πίσω σου το νου και την καρδιά, τράβα μπροστά, κάμε το τρίτο βήμα.

Καζαντζάκης Νίκος
Ασκητική - "Το τρίτο Χρέος"

ΥΓ. γιατί όταν τα βρίσκω σκούρα, προστρέχω στην Ασκητική του Καζαντάκη, αναζητώντας τις μεγάλες αλήθειες. Γιατί όσο φορές κι αν τη διαβάζω προσπαθώ να μάθω κάτι και να το κάνω κτήμα μου...γιατί έτσι δεν προσποιούμαι...

Υποκρινόμαστε απέναντι σε αυτούς που έχουμε γύρω μας, υποκινούμενοι από την ιδιοτέλεια και τον εγωισμό για να πετύχουμε το στόχο μας, χωρίς να σκεφτούμε τα αρνητικά και συχνά ολέθρια αποτελέσματα αυτής μας της πράξης. Το περίεργο ωστόσο είναι ότι υπάρχουν φορές που τα ελατήρια της υποκρισίας μας είναι τα ακριβώς αντίθετα από τα παραπάνω και τα αποτελέσματα κάθε άλλο παρά ολέθρια μπορούν να χαρακτηριστούν. (τάδε έφη Τuri)