Λέξεις - Σκέψεις - Ζωή

*Ακολουθεί ανάρτηση μαμούθ!

Το πέλαγο είναι παιδί,
τρέχει και δεν το φτάνω
παιδί και στην αγάπη του,
που σαν παιδί το χάνω.
 

Έτυχε να μιλάω με έναν φίλο μου πρόσφατα για τις αγωνίες του έρωτα και για τα παράξενα συναισθήματα που αυτός σε γεμίζει. Άκουγα τις ανησυχίες του κι ένιωθα ότι ξαναζώ την πρωτόγνωρη εκείνη αίσθηση του άγνωστου, του αδοκίμαστου… θυμήθηκα σχεδόν ακαριαία τούτο το κείμενο μου, το οποίο είναι γραμμένο το 2004. Δε το φτιασίδωσα, το καθαρόγραψα μόνο. Καμιά φορά χαίρομαι και λέγω ότι για έναν έρωτα αξίζει να καείς… αξίζει να τολμήσεις να πατήσεις ή να ξεπεράσεις τα όρια σου… θα μείνει κάτι σπουδαίο που θα σε κάνει σοφότερο…  

Καθώς περπατούσαμε δίπλα δίπλα, σκεφτόμουν όλα όσα είχαν συμβεί μεταξύ μας τους τελευταίους μήνες. Ήμουν βέβαιος ότι είχα κάνει τα λιγότερα. Εκείνος, σε αντίθεση, είχε πάρει όλες τις αποφασιστικές πρωτοβουλίες. Με περίμενε εκείνο το βράδυ γυρίζοντας από το μάθημα, με είχε καλέσει σπίτι του, μου είχε μιλήσει για τη ζωή του καθώς σεργιανίζαμε στο μώλο.

Φτάσαμε στην πλατεία και καθίσαμε σε ένα παγκάκι. Η εικόνα γύρω ήταν γνώριμη, το καλοκαίρι είχε πιάσει για τα καλά και τα σπίτια ολόγυρα είχαν τα παράθυρα και τις μπαλκονόπορτες ορθάνοιχτες. Βασίλευε μιαν απίστευτη ησυχία, ακόμη κι όσοι κάθονταν στα μπαλκόνια τους μιλούσαν σιγά, σα να μην ήθελαν να ταράξουν ή να χαλάσουν μια παράσταση που λάμβανε χώρα. Κάποια πιτσιρίκια λίγο πιο πέρα έπαιζαν, αλλά ήταν σα να μη τα ακούω. Αισθανόμουν ότι ήμασταν μόνο οι δυο μας σε εκείνο το παγκάκι. Σ’ αυτή την πλατεία, εκείνη τη στιγμή, αισθανόμουν σα να είμαι στην άκρη της γης. Σα να είχαν εξαφανιστεί όλα μου τα προβλήματα κι οι έγνοιες. Ήμασταν μαζί κι ένιωθα αρμονία, πως η ζωή μου “κολλά” στη δική σου, πως μπορούμε να συμπορευτούμε… Υπήρχε, όμως, μέσα μου αγωνία και φόβος και μιαν απίστευτη αδημονία. Φοβόμουν μήπως χάσω αυτό που είχαμε, το αδιευκρίνιστο μεν, αλλά σπουδαίο για μένα. Για μένα ήσουν τα πάντα, τίποτε άλλο δεν υπήρχε στη ζωή μου εκτός από αυτή τη σχέση μας… μια σχέση που δεν μπορούσα να την ορίσω με λέξεις.

Φοβόμουν να ανοιχτώ κι άλλο, δεν ήξερα τι σκεπτόσουν… αν έβλεπες τα πράγματα από τη δική μου σκοπιά. Αν με γελούσε η αίσθησή μου; Αν ήταν όλα στο μυαλό μου καμωμένα; Αυτό που εγώ εισέπραττα για φλερτ κι ερωτικό παιχνίδι ήταν όντως ή ήταν παιχνίδι τακτικής; Ένιωσα παγιδευμένος στις ίδιες μου τις σκέψεις. Άρχισα να μιλάω, σχεδόν φλύαρα, για να ξεφύγω από τους λογισμούς μου, για να κρύψω την ανησυχία, την αναστάτωσή μου. Με άκουγες προσεκτικά σα να σου έλεγα σπουδαία πράγματα. Οι ώμοι μας ακουμπούσαν, καθόμασταν ασυνήθιστα κοντά. Στην εξέλιξη της κουβέντας μας έσμιγαν κι άλλα μέλη του σώματος μας, τα πόδια από τα γόνατα και πάνω, και βέβαια τα βλέμματα μας.

Μιλούσαμε για τα καλοκαιρινά μας σχέδια. Μου έλεγες ότι θα φύγεις για το εξοχικό σας, θα γύριζες το Σεπτέμβρη. Δεν ήμουν προετοιμασμένος να ακούσω κάτι τέτοιο. Φοβήθηκα ότι θα σε έχανα οριστικά, ότι θα με ξεχνούσες. Με έπιασε ένα σφίξιμο στην καρδιά. Ήταν δυνατό να σκέφτεσαι τις καλοκαιρινές σου διακοπές και να αδιαφορεί για μένα; Ζήλεψα τόσο πολύ εκείνη τη στιγμή. Με είχε κυριεύσει ο εγωισμός! Δεν κρατήθηκα, αισθανόμενος ότι σε χάνω, άπλωσα το χέρι μου στην πλάτη σου κ σου έσφιξα τον ώμο. “Δηλαδή θα κάνω καιρό να σε δω… ξέρεις ότι θα μου λείψει η συντροφιά κι η παρουσία σου;” με διέκοψες λέγοντάς μου “Εγώ πάντα θα περιμένω από σένα”. Με ξάφνιασες, δεν περίμενα μιαν τέτοια κουβέντα σου. Προσποιήθηκα ότι δεν κατάλαβα. Για ακόμη μια φορά με κυρίευαν οι ανασφάλειες μου και τα πιο πάνω ερωτήματα…

Έπεσε σιωπή. Άρχισα να σκέφτομαι το υπόλοιπο καλοκαίρι μου χωρίς εσένα. Σκοτείνιασε ξαφνικά μέσα μου. Συνειδητοποίησα πόσο πολύ χώρο από τις σκέψεις μου καταλάμβανε η παρουσία σου. Κάποια στιγμή αποφασίσαμε να φύγουμε, είχε περάσει η ώρα. Στο δρόμο της  επιστροφής, βαδίζαμε σιωπηλοί. Σα μαλωμένοι, με σχετική απόσταση ο ένας από τον άλλο. Είχα πεισμώσει με τον εαυτό μου, με τη δειλία, την αποκοτιά μου. Έπνιγα διαρκώς τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου για σένα.

Κοντεύαμε να φτάσουμε στην πολυκατοικία σου, όταν μου πρότεινες να ανέβω στο δώμα που έμενες. “Από την ταράτσα βλέπεις όλη την πόλη ίσαμε το κάστρο. Είναι ωραία τέτοια ώρα… θέλεις να ανέβεις;”

Αισθάνθηκα και πάλι το γνώριμο αίσθημα, ότι παραδίνομαι στα χέρια σου, ότι όλες οι πρωτοβουλίες ήταν δικές σου και ξαφνικά ένιωσα να ισορροπώ μέσα μου και να εξαφανίζεται η ζήλεια κι ο θυμός που είχα νιώσει. Σε ακολούθησα κι ανεβήκαμε από τις σκάλες. Στην πολυκατοικία επικρατούσε σιωπή, ήταν περασμένη η ώρα. Φτάσαμε στο μικρό δώμα που έμενες, βγήκαμε στην ταράτσα και κάτσαμε στα κάγκελα. Η πόλη απλωνόταν μπροστά μας μέχρι το λιμάνι, σπίτια, δρόμοι, φώτα και στο βάθος το δασύλλιο και το κάστρο. Δε μιλούσαμε κι η σιωπή μου έφερνε αμηχανία…

Τρέχαν οι σκέψεις μου κι οι επιθυμίες μου, αλλά τις κρατούσαν πίσω οι φοβίες μου. Σα μικρό παιδί σε παρακάλεσα να μείνεις λίγο ακόμη στην Πάτρα. Μια βδομάδα ακόμη… μου ανταπάντησες πως δεν είναι δυνατό. Με σκότωνες άθελα σου… μακάρι να είχα τη δύναμη να σου έλεγα όσα πολύ αργότερα βρήκα το κουράγιο. Έκανα να φύγω, δεν είχε κανένα νόημα η εκεί παρουσία μου εφόσον δεν έβρισκα τη δύναμη να σου μιλήσω!

Με σταμάτησες στο μισοσκότεινο δωμάτιο σου, με έπιασες από το χέρι και βρέθηκες κολλημένος απάνω μου. Τέτοια σιγή επικρατούσε, που άκουγα την καρδιά μου να χτυπά έντονα και με διαρκώς αυξανόμενο ρυθμό. [….αυτολογοκρισία μου στο σημείο αυτό!]

 […] Όταν γύρισα σπίτι μου, μπήκα σαν τον κλέφτη για να μην με ακούσουν. Μέσα στο ημίφως είδα το είδωλό μου στον καθρέπτη του σαλονιού. Τρόμαξα με τη λάμψη των ματιών μου. Σα να είχα διαπράξει έγκλημα αισθανόμουν, είχα ξεπεράσει τα όρια μου αλλά ένιωθα λυτρωμένος.

* Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται σε όλους όσους μπερδεύονται στον κόσμο του έρωτα