Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ' ίσιοι σ' όλες των τές πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.
Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.
Κλαίω μαζί σου κ συμπάσχω φαντάρε μου... Υπήρξα κι εγώ στη θέση σου πριν ένα χρόνο... τούτη η χώρα πονάει απόψε! Λαέ μη σωπαίνεις! Φώναξε να ακουστείς στα πέρατα της οικουμένης...τώρα όχι αύριο!!!!
Διαλέξαμε την ίδια φωτογραφία...Τα λέει όλα, έτσι δεν είναι?
ΑπάντησηΔιαγραφήσυγκλονιστική φωτογραφία!
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλημέρα Σείριε μου, η φωτογραφία αυτή έκανε το γύρω του κόσμου αλλά ίσως δεν πρέπει να είμαστε τόσο ρομαντικοί. Συγνώμη γιά την προσγείωση (θα πάρω το ρόλο που μισώ) αλλά αυτό το παλικάρι εκεί είχε εισπνεύσει ένα κόσμο δακρυγόνα και καπνογόνα και αναίσθητος να ήταν πάλι θα δάκριζε. Σε αγαπώ το ξέρεις αλλά είμαστε καμμιά πολύ ρομαντική γιά το καλό μας. Φιλιά πολλά.
ΑπάντησηΔιαγραφή@kovo voltes...
ΑπάντησηΔιαγραφή"τυχαίο; δε νομίζω!" Τούτη η φωτογραφία σε συνδιασμό με ένα περιστατικό της χτεσινή μέρας (που είδα με τα μάτια μου) με έχουν συγκλονίσει σαν άνθρωπο...
Καλή μέρα
@ ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ
ΑπάντησηΔιαγραφήΓροθιά στο στομάχι είναι τούτη η εικόνα! Με συγκίνησε βαθύτητα!
http://youtu.be/qbrsiN9u0OM
@ Ginger
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαλή μου e-θεία δεν έχει ίχνος ρομαντισμού για μένα η παρούσα ανάρτηση!!! Θλίψη μόνα γεννάται μέσα μου από την εικόνα του εύζωνα που ασφυκτιά από την αλόγιστη χρήση χημικών κ δακρυγόνων! Ουδέποτε πίστεψα ότι ο εικονιζόμενος κλαίει αναλογιζόμενος τα δεινά που πρόκειται να βρουν τα έθνος... δεν είμαι το ρομαντικός...θα καταντούσα αφελής...
Έβαλα τον εαυτό μου στη θέση του φαντάρου, στις εντολές κ τα παραγγέλματα που θα είχε ακούσει, στα ιδεώδη που θα το είχαν "πασάρει" στο στρατό κι ένιωθα να αδειάζω... είδα το εθνόσημο στο πηλήκιο του και πόνεσα...γέμισα θλίψη... είδα τον εαυτό μου στη θέση του παλικαριού αυτού...
* Σ' αγαπώ και το ξέρεις, αυτό δεν αλλάζει με τα σχόλια που ανταλλάσσουμε εδώ... διάλογος γίνεται. Φιλώ κ χαιρετώ σε
Έστω και με καθυστέρηση να σου πω ευχαριστώ.
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιατί από την δική σου ανάρτηση ήρθε η δική μου.
Η θλίψη και ο πόνος, φέρνουν δάκρυα.
Μα τα δάκρυα αυτού του παιδιού, είναι συγκλονιστικά για έναν και μόνο λόγο.
Δεν έχει καμιά δυνατότητα να αντιδράσει.
Πόσο μας μοιάζει!
Γιατί και οι αντιδράσεις της πλειοψηφίας του κόσμου είναι παγωμένες.
Ακόμη και αυτών που αντιδρούν με την παρουσία τους στους δρόμους, μοιάζουν σαν σπορά σε βράχο.
Πως να βρούμε την δύναμη να αντιδράσουμε, αν δεν αλλάξουμε μέσα μας και την συμπεριφορά μας;
Σ' ευχαριστώ για αυτή την αφορμή.
@ epikuros
ΑπάντησηΔιαγραφήΕπίκουρε, δεν χρειάζονται ευχαριστίες! Συμφωνώ κι επαυξάνω με όσα γράφεις τόσο στην ανάρτηση του μπλογκ σου όσο και με τούτο το σχόλιο σου. Εκείνο που πραγματικά με θλίβει (και με απασχολεί) είναι το "άνευρο" κοίταγμα των πολιτών... που θα οδηγήσει τούτη η κατάσταση...
Όσο για το φαντάρο, θαρρώ πως βρήκα τον εαυτό μου στο πρόσωπό του... θαρρώ πως εκφράζει όσο ελάχιστα λόγια η όψη του.
Να περνάς όμορφα
Χαιρετώ σε