Ανάσταση Ψυχής... (Μ. Σάββατο - Λαμπέτη)

«Ὁ Χριστός» του Κωνσταντίνου Παρθένη. Λάδι σε μουσαμά. 

Ίσως από τα πιο επιβλητικά έργα της Εθνικής Πινακοθήκης.

Η κάθε ανάσταση προϋποθέτει την απώλεια… κι η κάθε απώλεια πόνο ψυχής και καρδίας. Όμως σαν έρθει η Ανάσταση η ψυχή βρίσκει την πληρότητά της. 

Καλή Ανάσταση και καλό Πάσχα με υγεία στα σπίτια σας!

Η παρούσα ανάρτηση είναι η τελευταία "εορταστική ανάρτηση" και θα ήθελα να την αφιερώσω σε όλους σας μα πιο πολύ στους ανθρώπους εκείνους που θα κάμνουν Ανάσταση μονάχοι. Στους φαντάρους που υπηρετούν και κάνουν σκοπιά όπως εγώ κάποτε, στους ασθενείς που καρτερούν τη λύτρωση στο κρεβάτι ενός σπιτιού ή ενός νοσοκομείου, στους γέροντες στα απανταχού γηροκομεία, στους γιατρούς που έχουν εφημερία, στους γονιούς που τα παιδιά τους λείπουν, στην Παρισινή Φίλη μου που είναι μακρυά, σε εκείνους που συνεχίζουν να κουβαλούν το σταυρό τους αγόγγυστα.

Και μιαν αλλιώτικη προσευχή, από εκείνες τις παράξενες που κάμνω τα βράδια.

Κύριε,
είχα μια ζεστή καρδιά
σκεπασμένη με κεραμίδια
στην άλλη άκρη της πολιτείας
Κύριε,
αγαπούσα τα πουλιά
χαιρετούσα τους ανέμους
και μεγάλωνα.
Κύριε,
τα βράδια που άναβες τ΄ αστέρια σου
κι εγώ τη μικρή μου λάμπα,
άνοιγε όλα μου τα όνειρα βεντάλια.
Κι είχα πολλά όνειρα Κύριε,
τόσα πολλά που γέμισε η κάμαρά μου
Και δεν χωρούσαν τα έπιπλα
και τα παπούτσια μου,
έπειτα
δεν χωρούσε κι εμένα.

Βαγγέλη Ροζακέα

*στο πικάπ ο Μ. Χατζιδάκις σε μια από τις τελευταίες του ηχογραφήσεις. Ο πίνακας του K. Παρθένη είναι φωτογραφία μου κ χαρίζεται σε όλους εσάς που πιθανόν να μη γνωρίζετε την ύπαρξη του παρόντος έργου.

Φιλώ κ χαιρετώ σας