Άνοιξε το παράθυρο να μπει δροσιά του Μάη!

Μες του Μαγιού τις μυρωδιές...
29-04-2011 σε ένα χωριουδάκι της ορεινής Ναυπακτίας...
χαμένος στα χρώματα κ τα αρώματα

Ένα πρωινό, στο δειλινό
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
ένα πρωινό, στο δειλινό
είδα μπροστά μου τον εχθρό

Ω παρτιζάνε, να ‘ρθω μαζί σου
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
ω παρτιζάνε, να ’ρθω μαζί σου
νιώθω το θάνατο κοντά

Κι αν πεθάνω, σαν παρτιζάνος
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
κι αν πεθάνω, σαν παρτιζάνος
σύντροφε θάψε με βαθιά

Σ' ένα βουνό, κάπου ψηλά
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
Σ' ένα βουνό, κάπου ψηλά
κάτω από λουλουδιού σκιά

Κι όσοι περάσουν, να ξαποστάσουν
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
κι όσοι περάσουν, να ξαποστάσουν
θα πουν «τι άνθος όμορφο!»

Αυτό είναι τ’ άνθος, του παρτιζάνου
Oh bella ciao, bella ciao, bella ciao ciao ciao
αυτό  είναι τ’  άνθος, του παρτιζάνου
που πέθανε για λευτεριά

παρτιζάνος αρσενικό

• εθελοντής μαχητής, που δεν ανήκει σε τακτικό στρατό, και αγωνίζεται για εθνικό, κοινωνικό, πολιτικό ή θρησκευτικό ιδεώδες

_________________________________________________

Τούτο τον καιρό, τούτες τις μέρες απ' τη Λαμπρή κι έπειτα τρέχω με υποχρεώσεις ποικίλες. Τρέχω... με τρέχουν... σημασία έχει πως είμαι σε ένα διαρκές αλισβερίσι οικογενειακών ή μη υποχρεώσεων, πως η μέρα έχει μόνο είκοσι τέσσερις ώρες, πως "όσο κι αν κανείς προσέχει, δεύτερη φορά δεν έχει", πως όταν τρύπωσα στο Σύλλογο δεν μπορούσα να διανοηθώ πόσες ευθύνες αναλάμβανα, πως σε λίγες μέρες έχουμε εκλογές κι η ψήφος ΣΟΥ έχει αξία και δύναμη…

Είναι οι άνθρωποι που γνωρίζουμε στο διαδίκτυο φίλοι, γνωριμίες ή απλά pixels; Ακούει κανείς πραγματικά αυτό που λέμε ή είναι απλά ένα παιχνίδι δημοσίων σχέσεων; Γιατί κάποιες φορές μου φαίνονται όλα τόσο ψεύτικα; Τόσο ρηχά. Τόση προσποίηση και τόση υποκρισία, τόσο γλείψιμο, τόσο θάψιμο και τόσοι αγώνες για το ποιος θα επικρατήσει. Είναι η δημοφιλία το παν στην ζωή; Δεν ξέρω, μου φαίνεται εντελώς ανούσιο όλο αυτό. Κι έπειτα μια διάθεση από πολλούς με εξυπνακίστικο ύφος, όπου διεκδικούν το αλάθητο και την αυθεντία, τη μοναδικότητα και την αποκλειστικότητα...  Δεν είμαι διόλου σίγουρος πως είμαστε ανώτερο είδος... (ευτυχώς δε μασάω και δεν μπαίνω στη λογική τους)

Κι είναι πάλι στιγμές που μέσα από ατελείωτα μεηλς και συζητήσεις έχω νιώσει να ανοίγω την ψυχή μου και να επικοινωνώ σε βάθος όσο με ελάχιστα άτομα το έχω επιτύχει. Τότε όλες οι παραπάνω σκέψεις διαγράφονται μονοκοντυλιά κι ευγνωμονώ την τύχη μου που οι τροχιές μας σμίξανε. Προς Θεού (που είσαι Άσωτε, που σου αρέσει η έκφραση τούτη!) δεν έχω παράπονο από κανέναν σας, απλά σαν καταγραφή αναφέρω όλα τούτα. 

Παραπονευόμουν προ καιρού σε μια πιστή φίλη για την έλλειψη χρόνου που βίωνα και τις είχα γράψει  «ζω για τη στιγμή που θα βγει πρόγραμμα στο οποίο θα μιλάω κ θα γράφει τις σκέψεις μου, ενώ παράλληλα θα μπορώ να κάνω κ κάτι ακόμα! Αθεράπευτος...» Για να βάλω την απάντηση:

Θα διδάσκεις, θα γράφει τις άλλες σκέψεις σου στο μπλογκ, θα ετοιμάζει καφέ λάττε, ή όπως το προτιμάς, θα έχει κουταλάκι να σε ταΐζει μαλακές τροφές μην πνιγείς, θα απαντάει αυτομάτως τα μέηλς σου και θα βάζει τα σωστά τραγούδια στα σωστά πρόσωπα, ανεβοκατεβάζοντας τα αγαπημένα σου στο Υoutube, με σχέδια "πρωτόλεια" που θα ζωγραφίζονται εκείνη την στιγμή, ενώ παράλληλα θα κουνάει τα χέρια σου να παίζεις τένις (γκολφ, πινγκ-πονγκ ή ότι προτιμάς),  και θα παίρνεις μέρος με τηλεδιάσκεψη στις συσκέψεις του Δ.Σ. Έτσι θα σου περισσεύει χρόνος να δεις τους δικούς σου και να έχεις ιδιαίτερες στιγμές με το ταίρι σου.  Μετά από αυτά θα μπορείς να κοιμηθείς σαν πουλάκι και να ξυπνήσεις σαν καρακάξα.  Όντως Αθεράπευτος...

Δεν είχε κι άδικο εδώ που τα λέμε... κάθε που πιέζομαι από το χρόνο μου και νιώθω ότι δεν προφταίνω για κάτι το διαβάζω, χαμογελάω και λέω στον εαυτό μου περιγελώντας τον " Αθεράπευτος..."

Την περασμένη βδομάδα βαδίζαμε επιστρέφοντας σπίτια μας μια παρέα παιδιών περνώντας από έναν πεζόδρομο της πόλης κι ένας πλανόδιος ακορντεονίστας έπαιζε το βαλς της Amelie. Χόρευε ένα ζευγαράκι και ρωτάω βιαστικά τη μια κοπέλα της παρέας που ήταν δίπλα μου.

"είσαι;"

"είσαι τρελός!" 

"είσαι να χορέψουμε;" 

Κι εκεί στη μέση του δρόμου, παρασέρνονταν κανά δυο ζευγάρια ακόμη αρχίσαμε να χορεύουμε...έτσι απλά! Με τις τσάντες στα χέρια, τα στραβοπατημένα μας παπούτσια... λες κι οι έννοιες για μια στιγμή να έσβησαν… έτσι απλά σαν να είχαμε πάει στην πιο όμορφη γιορτή! Αυτά μένουν ακούς;

Άνοιξε το παράθυρο να μπει δροσιά του Μάη…

εμείς για αλλού κινήσαμε κι αλλού η ζωή μας πάει...

ΚΑΛΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗ, ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ, ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ  ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

*τα τρία τραγούδια της σημερινής ανάρτησης είναι εξαιρετικά αγαπημένα καθένα έχει την προσωπική του ιστορία να τα συνοδεύει. Οι φωτογραφίες είναι δικές μου. Η πρώτη τραβήχτηκε πέρσι αποκλειστικά για τούτο το μπλογκ, έχοντας κατά νου την αντίστοιχη επετειακή ανάρτηση. Η δεύτερη έρχεται από άλλη εποχή, χάρισμα στον Δ. (DeeDee παντού υπάρχουν τα καρώ...)