Ένα κοχύλι μπερδεμένο σε σκέψεις

Έπεσα για να κολυμπήσω
κι άφησα την καρδιά μου πίσω

Άφησα την καρδιά μου χάμω
σαν το κοχύλι μες την άμμο

Πέρασαν όλες οι κοπέλες
με τα μαγιό και τις ομπρέλες

Ύστερα πέρασαν οι φίλοι
κανείς δε βρήκε το κοχύλι

Χρόνους και χρόνους κολυμπάω
που να ν αγάπη για να πάω

Έφαγε η θάλασσα το βράχο
κι έμεινε το νησί μονάχο

Ο. Ελύτης

13/06/2007 τόσο μακρινό και τόσο ίδιο το σούρουπο τούτο

Ανάμεικτα συναισθήματα μπερδεύονται μέσα μου, μιαν ευτυχία που σχεδόν μελαγχολικά στέκει και με σημαδεύει. Στιγμές όμορφες, ανθρώπινες γεμάτες εικόνες και μια φοβία για το μέλλον… Μολονότι θέλω να γράψω ένα αισιόδοξο κείμενο, ο λογισμός μου περιστρέφεται γύρω από τα μικρά και μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητας μου κι όσα κείμενα γράφω τον τελευταίο καιρό είναι μαύρα κι άραχνα. Υπάρχουν στιγμές μέσα στη μέρα που έχω την αίσθηση ότι έχω χάσει το χιούμορ μου. Μπαμ (!) να μου κάνεις και θα σκάσω.  Στιγμές στιγμές νιώθω αμήχανα απέναντι σε ορισμένες αντιδράσεις μου, μου φαίνονται πρωτόγνωρες και σίγουρα έξω από εκείνες που με χαρακτηρίζουν ως άνθρωπο. 

Προβληματίζομαι, αγχώνομαι, στεναχωριέμαι για το αβέβαιο μέλλον που με περιμένει.  Τους τελευταίους μήνες έχω υποβάλει άπειρες αιτήσεις πρόσληψης σε πάσης φύσεως θέσεις εργασίας, σε θέσεις σχετικές με τη σπουδή μου ή παντελώς άσχετες, κι απόκριση καμία. Και ξέρεις δε με πειράζει τόσο ότι δεν είμαι ο «κατάλληλος» όσο ότι κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να στείλει μιαν απάντηση.  Παρότι θλίβομαι που θα είμαι άνεργος σε σύντομα χρονικό διάστημα, εξακολουθώ να νιώθω τυχερός γιατί ένα πιάτο φαγητό θα το έχω την ίδια ώρα που συνάνθρωποί μας είναι σε απελπιστική κατάσταση.

Κι είναι στιγμές που απορώ με τον ίδιο μου τον εαυτό! Που είναι εκείνο το δυναμικό άτομο που δε το έβαζε κάτω και τολμούσε γεμάτο ενθουσιασμό… λες τούτο να είναι το τίμημα που χαρίζει η ωριμότητα του χρόνου; «Δεν ξέρω», ψέλλισες… «μη τα παίρνεις τόσο δύσκολα, θα είμαστε μαζί και θα βρίσκουμε λύσεις», συνέχισες… Χαμογέλασα και δε μίλησα. Φοβήθηκα ένα τόσο αισιόδοξο πλάνο για το μέλλον. Η ζωή δε προγραμματίζεται, αλλά την αγάπη μας (όχι τον έρωτα, την Αγάπη) την αισθάνομαι κι είναι κρυφή δύναμη κι ελπίδα για μένα. Δε στα είπα τούτα τα λόγια… Σπάνια σου λέω πράγματα που θα ήθελα να τα ήξερες αλλά ελπίζω να τα μαντεύεις. Οι λέξεις χάνουν τη δύναμή τους όταν ξεστομίζονται… 

Σε φίλησα κι έπειτα στο πικάπ ακούστηκε η γνωστή κι αγαπημένη μελωδία… τι δύναμη που έχει το φιλί όταν το δίνεις με το είναι σου…

Καλή δύναμη σε όλους

*Καλή βδομάδα σε όλους. Κάπου εδώ είμαι... με σκέψεις διάφορες να με κυριεύουν...

**Η ζωή τραβάει την ανηφόρα με σημαίες κ ταμπούρλα, που λέει ο ποιητής. Παράξενος καιρός και πρέπει να συνηθίσουμε στις νέες συντεταγμένες. Έρχεται μιαν εποχή που οι παρέες ελαττώνονται, οι σχέσεις γίνονται πιο δύσκολες κι οι απαιτήσεις για ουσιαστική επικοινωνία αυξάνονται.

*** Τα πιο όμορφα πράγματα που γεννά η σκέψη μου αντικρίζοντας σε, αρχίζουν με το γράμμα Α και τελειώνουν με το Ω.  Σ' αγαπώ...