Πες μου το μυστικό!

Επιτέλους Σαρακοστή! Αφήσαμε πίσω μας τις αποκριές, υποδεχόμαστε την άνοιξη με χιόνια και παγετό…αλλά αν ο Μάρτης δεν ήταν αλλοπρόσαλλος ο λαός μας θα του είχε χαρίσει παροιμία; Μάρτης γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης…

Θα δείτε για πότε θα περάσουν τούτα τα κρύα κι έπειτα ολοταχώς θα τρέξουμε να προϋπαντήσουμε την άνοιξη. Περπατούσα σήμερα το μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, επιστρέφοντας σπίτι και αντίκρισα στη βιτρίνα ενός ανθοπωλείου άγριες ανεμώνες. Πόσο πολύ μου αρέσουν οι ανεμώνες! Είχαν ένα απαλό λιλά χρώμα…δε βάσταξα! Μπήκα στο μαγαζί και τις αγόρασα. Είναι όμορφο να κάνεις μικρά δώρα στον εαυτό σου, σου αλλάζει η διάθεση χωρίς να το καταλάβεις. Τις ανέβασα σπίτι, τις έβαλα σε ένα βάζο και τις έβαλα στο δωμάτιο μου. Από εκείνη την ώρα κάθε φορά που μπαίνω στο δωμάτιο τις χαζεύω, σα να είναι το πολυτιμότερο πράγμα στον κόσμο. 

Πριν μερικά χρόνια, σε ένα ταξίδι, είχα βρει μιαν εξαιρετικά καλαίσθητη ακουαρέλα με λιλά ανεμώνες την οποία δεν αγόρασα εξαιτίας του υψηλού κόστους. Ένα ολόκληρο βράδυ δεν είχα κοιμηθεί παλεύοντας να κάνω τον αυτό μου να υπακούσει στη λογική (ότι ήταν πανάκριβο το έργο κι αν το αγόραζα θα στερούμουν για καιρό άλλα πράγματα) κι όχι στον ενθουσιασμό μου. Κι όταν το πρωί κατέληξα ότι θα έπρεπε να αγοράσω την ακουαρέλα (!!!), πηγαίνοντας στο μαγαζί το έργο είχε πωληθεί. Έτσι εκείνη η ακουαρέλα έχει μείνει στην ψυχή μου…

Περίεργο συναίσθημα, αλήθεια, είναι η αίσθηση που σου αφήνει το μοναδικό! Το μοναδικό σε κάθε είδος! Το μοναδικό έργο τέχνης, το μοναδικό άτομο, το μοναδικό φαγητό… Δεν ξέρω αν το μοναδικό έχει να κάνει με το αυθεντικό ή με το ανεξήγητο κλικ που κάνει στις αισθήσεις μας. 

Είναι σα να σου έχουν κλείσει τα μάτια και να σε βάλουν να μυρίσεις δέκα άτομα, είναι βέβαιο ότι θα καταλάβεις πια είναι η μάνα σου. Το «μοναδικό» της αύρας της είναι σου έχει εντυπωθεί ανεξίτηλα. Δεν ξέρω αν συμβαίνει σε άλλους, αλλά είμαι άνθρωπος που οι εικόνες κι οι οσμές εντυπώνονται έντονα στη μνήμη μου κι είμαι ικανός να θυμηθώ αλυσιδωτά, πρόσωπα και καταστάσεις, μυρίζοντας ή αντικρίζοντας κάτι. (με τα ονόματα έχω ένα πρόβλημα…χαχα) Κι αν είναι κάτι που με κάνει να προβληματίζομαι, είναι το γεγονός πως όταν δε θα υπάρχουν οι αγαπημένοι μας άνθρωποι κι θα έχουμε την ανάγκη από την αύρα τους, την οσμή τους για να νιώσουμε ότι παίρνουμε δύναμη, τότε που θα προστρέξουμε; 

Το έχω και με τις γεύσεις αυτό, αλλά τουλάχιστον σε τούτο το πρόβλημα έχω βρει μια μέση λύση! Δε με λες φαγανό, αλλά καλοφαγά μπορείς να με πεις. Υπάρχουν φαγητά που όσο κι αν έχω προσπαθήσει να βρω όμοια γεύση με εκείνη που έχει το φαγητό της μάνας μου ή άλλων οικείων προσώπων δε τα έχω καταφέρει. Έτσι έχω βαλθεί και μαγειρεύω τα αγαπημένα μου φαγητά σύμφωνα με τις υποδείξεις και τις συνταγές τους. Σχεδόν πάντα καταφέρνω να μαγειρέψω φαγητά που θυμίζουν τα πιάτα που αγαπώ αλλά ποτέ δεν κατορθώνουν να ξυπνήσουν μέσα μου το «μοναδικό». (Το παθαίνω κι εγώ όπως οι θείες με το παντεσπάνι της γιαγιάς. Δες εδώ για να καταλάβεις) Εξαίρεση σε όλα τούτα αποτελεί το σαρακοστιανό «Χταπόδι Μακαροτσίνι» συνταγή που βρήκα από τη γιαγιά μου και με τα χρόνια εξέλιξα κάνοντας μικρές παραλλαγές στη σύσταση της σάλτσας. Είναι το φαγητό απ’ το οποίο μπορώ να φάω μια κατσαρόλα, χωρίς σταματημό κι έπειτα να κυκλοφορώ με ένα ποτήρι σόδα παραπονούμενος «Έσκασα…τι έφαγα τόσο πολύ!». Στην ίδια κατηγορία ανήκει και το «καλαμάρι» που μαγειρεύει η Sunnefoula μου.

Τις προάλλες, προάλλες λέγοντας…θα έχει περάσει πάνω από μια βδομάδα, συνάντησα στο supermarket τη δασκάλα που είχα στην Ε΄ Δημοτικού, την οποία είχα να δω από τότε. Ψώνιζα βιαστικά κι ακούω μια γλυκιά φωνή να λέει «Είστε ο κύριος Σείριος Σειριόπολις». Σάστισα γιατί η όψη της καλοβαλμένης γυναίκας που αντίκριζα δε μου θύμιζε τίποτα. Γρήγορα όμως ήρθε στην μνήμη μου η μυρωδιά της. (να το πάλι το μοναδικό!) Τόσα χρόνια μετά κι εκείνη μύριζε όπως τότε…το ίδιο άρωμα φορούσε. Σα μικρό παιδί, πριν καλά καλά απαντήσω ότι εγώ είμαι αυτός που ρωτάει, της ανταπαντώ με ένα «Κυρίααα! Τι κάνετε κυρίααα!» Μετά είπαμε τα δικά μας, αγκαλιαστήκαμε και κάποια στιγμή σταμάτησα να τη λέω «κυρία» λες κι ήμουν σχολιαρούδι κι άρχισα να την αποκαλώ «κ. Διονυσία» που είναι το όνομά της. Ντράπηκα για μια στιγμή που τη ρώτησα με περισσή βεβαιότητα αν έχει κάνει οικογένεια. Δεν παντρεύτηκε, δεν έκανε παιδιά…ποια (;) η κ. Διονυσία που έδινε τη ψυχή της όλη σ’ εμάς. Δώσαμε υπόσχεση να μη χαθούμε και πως θα προσπαθήσουμε να οργανώσουμε μια συγκέντρωση συμμαθητών. Εκείνο που πραγματικά με εντυπωσίασε ήταν πως θυμόταν τα ονόματα όλων των συμμαθητών μου (εκ των οποίων κάποια έχω λησμονήσει διότι έχω να τους δω εκ τότε!) καθώς επίσης ότι στη μνήμη μου είχε αποτυπωθεί η όψη της νεότερη αλλά παρότι έχει ωριμάσει δεν έχει αλλάξει διόλου η γλυκιά ματιά της…

ΥΓ

1. το κομμάτι αυτό μου φτιάχνει τη διάθεση
2. διαβάζω πάλι τα κείμενα των παραπομπών μου, εις εξ αυτών από τα πρωταρχικά που δημοσίευσα το άλλο στη μέση χρονικά τούτης της πορείας
3. καλώς όρισες…