Λόγια εκτός προγράμματος!

Όταν το πρόγραμμά μου είναι ασφυκτικά γεμάτο και δεν έχω χρόνο για τίποτε παραπονιέμαι αλλά το ίδιο ακριβώς κάνω κι όταν πλήττω από την απραξία… να το ελέγξω αυτό! Τον τελευταίο καιρό είμαι στο πρώτος σκέλος! Τρέχω ο δόλιος κι έχω γίνει χίλια κομμάτια. Είμαι εγγόνι, είμαι γιος, είμαι αδερφός, είμαι φίλος, είμαι εραστής, έχω σπίτι, έχω δουλειά (για πόσο ακόμη?), έχω το σύλλογο…ποιο σύλλογο;

Λοιπόν, οι εκλογές στο σύλλογο που μέχρι πρότινος ήμουν απλό μέλος με έφεραν σε θέση εκλέξιμη και μάλιστα μέσα στην επτάδα του Διοικητικού Συλλόγου. Έκπληξη πρώτη, λοιπόν, το γεγονός ότι με ψήφισαν τόσα μέλη χωρίς να έχω πράξει καμιά κίνηση για να «διαφημίσω» τον εαυτό μου ή την υποψηφιότητα μου. Αθόρυβα πήγα ψήφισα, χωρίς να έχω «κοινωνική δικτύωση» κ στο λόγο της τιμής μου σας λέω ότι η έκπληξη μου ήταν μεγάλη όταν έμαθα τις ψήφους που έλαβα. Έκπληξη δεύτερη, η ομόφωνη πρόταση το Συμβουλίου να προβώ σε υποψηφιότητα για τη θέση του Προέδρου. Εννοείται ότι αρνήθηκα χωρίς πολλές σκέψεις. Θεωρούσα αδύνατο, ο πιο μικρός σε ηλικία, να έχει αξιώσεις τέτοιου τύπου. Αρκέστηκα στη θέση του Γραμματέα κι από εκεί σίγουρα μπορώ να προσφέρω. Άσε που ο τίτλος δεν έχει καμιά σημασία για μένα. Μια ομάδα είμαστε που τρέχουμε όλοι για όλα. Από εμάς τους επτά περνάνε οι δράσεις, οι εκδηλώσεις κι η υλοποίησή τους. Αρωγοί μας οι εθελοντές μέλη. Χαίρομαι που ενώ τα πρόσωπα αλλάζουν το πνεύμα παραμένει ενωτικό.

Πάντως, κακά τα ψέματα, ο Σύλλογος μου τρώει περισσότερο χρόνο από εκείνον που λογάριαζα. Έπεσαν κι οι αποκριές αμέσως μετά την ανάληψη του νέου Δ.Σ., τρέχαμε και δε φτάναμε για να ετοιμάσουμε τρεις εκδηλώσεις και την ημερίδα για την ημέρα της γυναίκας. Εν τω μεταξύ, έχει ανακύψει ένα ζήτημα με το ΧΥΤΑ της περιοχής κι εκείνον της Πάτρας οπότε είμαστε σε διαρκή εγρήγορση. Τρέχουμε εκ περιτροπής στα Δημοτικά Συμβούλια, συντάσσουμε κείμενα… Αλλά ποιος μας ακούει; (ποιος ακούει τους πολίτες αυτού του κράτους; Εδώ πια μόνο ανακοινώνουν αποφάσεις!) Κι έπεται η διοργάνωση μιας εκδρομής η οποία βαραίνει σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα τους ώμους μου.

(έχουν μεσολαβήσει τρία τηλέφωνα απ’ τη στιγμή που έγραφα τα παραπάνω. Έχω χάσει τον ειρμό μου…)

            Σήμερα, απ’ τη στιγμή που έμαθα την είδηση για το χαμό το Ρασούλη μου έχουν καρφωθεί στο μυαλό δυο κομμάτια του. Το πρώτο μου θυμίζει τον καλό μου φίλο Α., με τον οποίο έχουμε χαθεί. Τα λέμε μέσω τηλεφώνου ή στο Skype αραιά. Οι ζωές μας προχωράνε, αλλά πάντα μένουν οι αναμνήσεις απ’ τους ανθρώπους. Λοιπόν, το «Να’ μαστε πάλι εδώ Ανδρέα» έχει στίχους εξαιρετικούς, τολμώ να πω φιλοσοφημένους. Στο σπίτι του Α. (όταν ζούσε στην Πάτρα) περνούσαμε ατελείωτα βράδια παίζοντας τάβλι και ξερή, βλέποντας ταινίες και σκαρώνοντας αποδράσεις. Ψυχή της παρέας κι υποχόνδριος με την καθαριότητα…του σκαρώναμε πλάκες κι εκείνος θύμωνε σα μικρό παιδί αλλά αμέσως το ξεχνούσε. Του θύμωσα κι εγώ όταν έφυγε χωρίς να μας αποχαιρετίσει. Με είχε πειράξει εκείνο το φευγιό του…αλλά κι εγώ δε βάσταξα πολύ να του κρατάω μούτρα. Σχεδόν από τον πρώτο καιρό μάθαινα τα νέα του από τον κοινό μας φίλο, το Νερόφιδο, αλλά παρίστανα τον αδιάφορο. Μέχρι που μια μέρα (νύχτα ήταν, σκοπιά έκανα!) τον πήρα στο τηλέφωνο κι αρχίσαμε να τα λέμε από εκεί ακριβώς που είχαμε σταματήσει. Κι έχουν ξεμείνει κάτι ατάκες στην παρέα που κάνουν την παρουσία του Α. πάντα ζωντανή.

«έχουμε γίνει μπουκιές» = είμαστε μαλωμένοι «είσαι μπανταβός ή τσαλαφός» = είσαι χαζός

            Το δεύτερο κομμάτι που έχει κολλήσει στο μυαλό μου, είναι από την κασέτα «Πάρε με στο όνειρο» για την οποία μίλησα δυο  αναρτήσεις πρωτύτερα. Είναι το κομμάτι του Ρασούλη «Νιώσε με». Έχω σκαλώσει με τους στίχους του. Με πηγαίνει πίσω στο χρόνο. Καλοκαίρι στο σπίτι στας εξοχάς, στην τελευταία ή προτελευταία τάξη του Λυκείου με όλες τις αγωνίες εκείνης της ηλικίας να με κυριεύουν. Κι οι στίχοι :

Πολλοί ορκίστηκαν πως μ’ αγαπήσανε
γιατί κατάλαβαν ποιος είμαι τάχα
και σαν τους πίστεψα μ’ εγκαταλείψανε,
ανάγκη μ’ είχανε, αυτό μονάχα.

Να έρχονται σαν προβολή μπροστά μου. Νιώσε με…σώσε με…

Καλή βδομάδα σε όλους σας

Φιλώ κ χαιρετώ σας!!!