Όχι πόλεμο!

Για κάποιον που έχει τη στοιχειώδη λογική η λέξη πόλεμος δεν μπορεί παρά να του δημιουργεί αποστροφή! Η πολεμική επίθεση (άσχετα από ποιον προκαλείται) σημαίνει νεκροί άνθρωποι, βία, δυστυχία και πίκρα στις ψυχές των ανθρώπων. Για ποιον έχει πάει φαντάρος είναι εύκολα αντιληπτό ότι οι «στρατοί» το μόνο που ζητούν από σένα είναι αυταπάρνηση και θυσία…θυσία για την «ιδέα»! Την όποια ιδέα…είτε την ενστερνίζεσαι είτε όχι! 

Παρακολουθώ τα όσα συμβαίνουν στη Λιβύη και γεμίζω θλίψη. Γιατί σε καμιά περίπτωση η «καλή κοινωνία» δε με έχει πείσει ότι όλα τούτα συμβαίνουν για το καλό του κοσμάκη. Μακάρι να βγω ψεύτης, αλλά από όσα γνωρίζω κανένας πόλεμος δεν έγινε ποτέ για να βελτιωθεί η ζωή ενός λαού. Είναι πολύ ρομαντικό για να είναι αληθινό… πάντα οι «προστάτες» χαρίζουν την «ελευθερία» αποσκοπώντας την υπεράσπιση των συμφερόντων τους. Γεμάτη παραδείγματα η μακραίωνη ιστορία της ανθρωπότητας…

Όταν ήμουν μικρός, εκεί γύρω στα δέκα – έντεκα, καμάρωνα και θαύμαζα τους ίκαρους της πολεμικής αεροπορίας. Είχα πάθος με τα πολεμικά αεροπλάνα κι ζήταγα από τον πατέρα μου να μου αγοράζει κάρτες «Υπερατού» με μαχητικά αεροσκάφη. Δεν έχανα έκθεση της Πολεμικής Αεροπορίας κάθε 9 Νοέμβρη. Μπορούσα να χαζεύω με τις ώρες πόστερ ή βιβλία με πολεμικά αεροπλάνα. Με γοήτευαν τα χρώματά τους κι οι ιστορίες των πιλότων τους. Ίσως να έπαιζε καταλυτικό ρόλο σε όλα τούτα το επάγγελμα του πατέρα μου. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ονειρεύτηκα ότι είμαι πιλότος και συμμετέχω σε σχηματισμούς αεροσκαφών.

Μέχρι που άρχισα να μεγαλώνω και καταλάβαινα ότι η κάθε μάχη έχει θύματα. Θύματα αθώες ψυχές… Κάπως έτσι έπαψα να ενθουσιάζομαι με κάτι που θαύμαζα. Άρχιζα να καταλαβαίνω τι σημαίνουν οι επωμίδες, τα αστέρια κι οι «κλάρες» στα καπέλα των αξιωματικών… σε βραβεύουν, σε ανεβάζουν στην ιεραρχία γιατί έμαθες να σκοτώνεις ανθρώπους… πέρα από κάθε λογική…   

Τέτοιες μέρες, πέρσι, βρισκόμουν στο δεύτερο από τα τρία στρατόπεδα που πέρασα καθόλη τη διάρκεια της θητείας μου. Ένα αχανές αεροδρόμιο, που τώρα το ΝΑΤΟ χρησιμοποιεί για τις (βρωμο)δουλειές του. Όταν έφτασα στο νέο εκείνο στρατόπεδο μού, έπρεπε να παρουσιαστώ στο Διοικητή της Μονάδας. Ξυρισμένος, γυαλισμένος, κομβιωμένος περιμένω έξω από την πόρτα για να ακούσω το «Περάστε». Μπαίνω μέσα και με στεντόρεια φωνή παρουσιάζομαι κατά το τυπικό. (Κατά το στρατιωτικό τυπικό παρουσιάζεσαι στον ανώτερό σου  κοιτώντας πάνω από τον ορίζοντά του.) Το βλέμμα μου καρφωμένο ακριβώς πάνω από την καρέκλα του Διοικητή, σε ένα καδραρισμένο πόστερ με αμερικάνικα πολεμικά αεροπλάνα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Παρουσιαζόμουν μηχανικά την ώρα που το μυαλό μου έτρεχε στην παιδική μου ηλικία. Τα χρόνια εκείνα τα έχω συνδέσει με τη μουσική της χορωδίας Τυπάλδου και του δίσκου «Χάρτινο Καράβι». Κι όποτε ανατρέχω σε εκείνα τα χρόνια, σκέφτομαι εκείνες τις παιδικές φωνές…σα να έχει μείνει κι η δική μου εκεί.

Βγαίνοντας από εκείνο το γραφείο είχα ισχυριστεί απλή συνωνυμία με κάποιον που είχε το επίθετό μου κι ενδεχομένως να ήταν ο πατέρας μου. Κι ήταν πράγματι ο πατέρας μου, αλλά τούτο δεν είχε σημασία. Εγώ υπηρετούσα όπως χιλιάδες άλλα παιδιά. Όσο έμεινα σε εκείνο το στρατόπεδο προσπαθούσα τα άσχημα να τα βλέπω όμορφα. Κι ήταν όμορφα αν αναλογιστείς ότι η φύση οργίαζε παρά τον κομφορμισμό που επιβάλει ο στρατός. Άγριες ανεμώνες σε απέραντες εκτάσεις, κίτρινα άγρια άνθη και πράσινο σηματοδοτούσαν την έλευση μιας άνοιξης ολότελα ανάρμοστης στο χακί χρώμα κ πνεύμα των στρατοπέδων.

Αυτή η αταξία της φύσης, που ήταν έξω από τον έλεγχο των αξιωματικών, με κρατούσε και μου έδινε δύναμη. Δε άφηνε τα πιστεύω μου να τα ισοπεδωθούν από τον οδοστρωτήρα την ομοιομορφίας και της υποχρεωτικής ομοφωνίας. Ο στρατός με έκανε καλύτερο άνθρωπο και πιο ευαίσθητο. Θεωρητικά απείχε μαζί μου...  

* οι φωτογραφίες από εκείνο το στρατόπεδο. Γιατί όταν η φύση μπλέκεται με το στρατό, απλά σε κάνει να ελπίζεις… Ημερομηνία λήψης 21-03-2010, έναν χρόνο πριν. Σα να συνωμοτεί το σύμπαν…(κλικ σε όποια επιθυμείτε να δείτε με μεγαλύτερη ευκρίνεια) 

** Ακούστε το κομμάτι, είναι από το δίσκο "Χάρτινο Καράβι" του 1995. Είναι ο Σείριος παιδί...αυτά σκεφτόταν όταν παρουσιαζόταν στο Διοικητή του κοιτώντας το πόστερ με τα αεροπλάνα, κλαίγοντας γοερά μέσα του.

*** Καλή βδομάδα σε όλους