Στοιχεία ταυτότητας Ι

Από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου φορούσα στον καρπό του χεριού ένα βραχιόλι με κλωστές. Στην αρχή Μάρτης, έπειτα χρωματιστές κλωστές περίτεχνα δεμένες με το «κόλπο» που εκείνη μου είχε μάθει. Πάντα στο χέρι, χειμώνα καλοκαίρι, δεμένο κόμπο για να μη λύνεται…κι όσο μεγάλωνα άρχισε να γίνεται φετίχ. Πάντα ο ίδιος συνδυασμός χρωμάτων, η ίδια πλέξη, το ένα και μοναδικό φτιαγμένο από μένα για μένα. Ίσαμε το πρωί που έφυγα για να παρουσιαστώ στη μονάδα. Το έλυσα, το ακούμπησα στο γραφείο μου κι έφυγα. Ήταν η μοναδική υποχώρηση που έκαμνα για τη θητεία. Φοβήθηκα πως τα χρώματά του θα πρόδιδαν το «μυστικό» μου, σε κάποιους που θα έκαναν τη ζωή μου δυσκολότερη. Θύμωσα με τον εαυτό μου γιατί ήταν σα να με απαρνιόμουν αλλά δεν είχα άλλη επιλογή. Είχα δώσει υπόσχεση στον εαυτό μου ότι το πρώτο πράγμα που θα έκανα απολυόμενος, θα ήταν να το δέσω ξανά στο χέρι μου. Αθέτησα το λόγο μου…

Πέρασαν μήνες από τότε κι όλο σκέπτομαι να το ξαναβάλω αλλά κάτι με κρατάει! Σα να 'χω αφήσει εκείνο το παιδί πίσω μου, σα να μην έχω ανάγκη από τον «κώδικα» των χρωμάτων του βραχιολιού μου. Κι ενώ με περιμένει ένα νέο, με έντονα χρώματα εγώ εξακολουθώ να χαζεύω το παλιό…εκείνο που έβγαλα από το χέρι μου 9-11-2009. Χαζεύω κι αγαπημένες κονκάρδες καθεμιά με τη δική της ιστορία…Μικρά πράγματα της καθημερινότητας μας, γεμάτα αναμνήσεις και στοιχεία από εμάς. Το πικάπ να παίζει Greenfields των Brothers Four κι ο λογισμός να διατρέχει τον παρελθόντα χρόνο. 

update
Ότι θα έγραφα λάθος και την ημερομηνία που στρατεύτηκα??? Μα να προσθέσω έναν ολάκερο χρόνο... πόσο μακρινό είναι πια? Η ορθή ημερομηνία αποκαταστάθηκε...