διαγωνισμό αυτό καθ’ αυτό, με την αρχική έννοια και σκοπό που είχε δε θα είχα κανένα πρόβλημα. Αν επρόκειτο πράγματι για έναν διαγωνισμό όπου διαγωνίζεται το τραγούδι, η γλώσσα κι η διαφορετικότητα της κάθε χώρας θα ήμουν ο πρώτος που θα στήριζα το θεσμό.Αντί αυτού βλέπουμε έναν διαγωνισμό στον οποίο όλοι οι συμμετέχοντες διαγωνίζονται στο ίδιο στυλ τραγουδιού (χαζοποπ), λες κι όλες οι χώρες έχουμε τα ίδια μουσικά ακούσματα και παραδόσεις. Που είναι τα όργανα της λαϊκής παράδοσης καθεμιάς από τις συμμετέχουσες ευρωπαϊκές χώρες; Περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά οι συνθήκες για ταπεινοφροσύνη και οικονομική σύνεση είναι ορατές εξαιτίας της οικονομικής κρίσης κι όμως η Ελληνική Τηλεόραση προκαλεί! Προκαλεί τον καθέναν μας, εμάς που φορολογούμαστε κι έχουμε απαίτηση να τα χρήματα μας να αξιοποιούνται προς την κατεύθυνση του πολιτισμού, των γραμμάτων και της κοινωνικής ανάπτυξης!
Αρνούμαι να πιστέψω πως τα χρήματα τα οποία μου στερούν φορολογώντας με, κατασπαταλώνται για να κάνουν το κέφι τους ορισμένοι. Αρνούμαι να δεχτώ ότι η καριέρα κάποιον χτίζεται με δικά μου χρήματα, τη στιγμή που εμένα η πολιτεία μου κλείνει την πόρτα ποικιλοτρόπως. Αρνούμαι να δεχτώ ότι όλη αυτή η σπατάλη θα έχει ως «αντάλλαγμα» την προβολή της χώρας μας στο εξωτερικό! Διότι ακόμη κι αν αυτό συμβεί, η προβαλλόμενη εικόνα θα είναι επίπλαστη!
Οι εποχές που Ελλάδα θύμιζε το «Ποτέ την Κυριακή» έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Δε μου αρέσει να γκρινιάζω αλλά δε μπορώ να ανεχτώ μια πολιτεία η οποία επιδεικτικά κωφεύει σε βαρύνοντα ζητήματα ενώ τριτοκλασάτα ζητήματα ανάγονται σε υψίστης σημασίας. Η όλη κατάσταση μου θυμίζει τον τρόπο με τον οποίο ο Χίτλερ και μετέπειτα εμείς χειριστήκαμε τον αθλητισμό και τα κατορθώματα μας... θέλοντας να αποδείξουμε μια ιδιότυπη «ανωτερότητα» και καταξίωση... Κι είδατε τι καταξίωση πήραμε... [μην ξύνω πληγές!]
Από όλες μας τις συμμετοχές σε τούτο το διαγωνισμό, ξεχωρίζω τη συμμετοχή της κ. Μαρίζας Κωχ. Το 1976 συμμετείχε με ένα κομμάτι – διαμαρτυρία για όσα συνέβησαν στον κυπριακό λαό εξαιτίας του πραξικοπήματος. Παρουσία λιτή, μουσική καθ’ όλα κοντά στο ελληνικό ηχόχρωμα και όπλα της η φωνή της! Ούτε δεύτερες, ούτε τρίτες φωνές... μια δυνατή, πύρινη και άρτια φωνή! Κι η λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά! Μέχρι και το κόσμημα που φορά έχει ένα κλασικό αρχαιοελληνικό μοτίβο, το οποίο μέχρι και τον περασμένο αιώνα συναντιόταν στην ελληνική αργυροχρυσοχοΐα.Γεννημένος πολύ αργότερα από εκείνη τη χρονιά, δεν παύει να είναι η αγαπημένη μου συμμετοχή σε τούτο τον διαγωνισμό. Όσο κι αν ακούω τούτο το τραγούδι με συγκινεί η λυρικότητα της φωνής. Μπράβο κ. Μαρίζα Κωχ!
Ακούστε το!
Έχεις δίκιο, συμφωνώ με όσα γράφεις. Πανηγύρι της συμφοράς, όχι μουσικός διαγωνισμός.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο ξέρω το τραγούδι της Μαρίζας, η μόνη αξιοπρεπής συμμετοχή μας όλα αυτά τα χρόνια.
Καλό Σαββατοκύριακο!
Mε το δίκιο σου αγανακτείς!
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ ποιότητα και η γνησιότητα δεν "φοριούνται" τούτες τις μέρες!
Με πόσες αδικίες, θα συγκρουστείς ακόμα...
Καλό απόγευμα!
Καλησπέρα Σείριε ! Η αλήθεια είναι πως μου έπεσε πάρα πολύ δουλειά αυτές τις μέρες και δεν έχω πληροφορηθεί τις εξελίξεις. Το διαγωνισμό τον παρακολουθώ ανελλιπώς, αλλά όχι φανατικά. Θέλω να πω, πως ναι, μ' ενδιαφέρει ν' ακούσω τα τραγούδια και πάντα περιμένω κάτι καινούριο ή κάτι καλό, αλλά ως εκεί... τα παραλειπόμενα, οι ίντριγκες, η εθνικιστική υστερία, οι στιλιστικές ακρότητες, οι συνωμοτικές ψηφοφορίες, τα πανηγύρια και οι όποιες "επενδύσεις" χωρών ή καλλιτεχνών, με αφήνουν παγερά αδιάφορη... πλην, βεβαίως, του παράγοντα της σπατάλης, που πλήττει και τη δική μου τσέπη και μάλιστα, εν μέσω οικονομικής κρίσης. Τις φετινές συμμετοχές τις άκουσα μόνο, σαν μουσικό χαλι [... επειδή δεν τις είδα, δε βάζω τόνο... εσείς που τις είδατε κιόλας, τοποθετήστε τον αναλόγως :-) ]. Εν μέρει συμφωνώ... αυτό που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια είναι μια αποθέωση της μετριότητας και της καρακίτς ομοιομορφίας. Δεν έχουν "υποκύψει" όμως, όλες οι χώρες στον αγγλικό στίχο και στο χαζοπόπ, στο χαζοέθνικ ή στο χαζορόκ. Κάποιες χώρες επιμένουν στη γλώσσα τους και στους παραδοσιακούς ρυθμούς τους και μάλιστα, τα καταφέρνουν αρκετά καλά. Οι περισσότερες χώρες του λεγόμενου πρώην ανατολικού μπλοκ -που είναι και σχετικά νέες στο θεσμό- διατηρούν το ύφος τους ... προ ετών, η Σερβία κέρδισε με ένα άκρως μελωδικό κομμάτι, με ωραίους στίχους, τραγουδισμένους στη γλώσσα της. Βέβαια, το πολύ φολκλόρ το βαριέται και ο τσέλιγκας, θα μου πεις, αλλά απ' την άλλη, πως μπορούμε να κρίνουμε αν κάποιοι ξεπερνούν το μέτρο, εφόσον δεν έχουμε γνώση της κουλτούρας του κάθε λαού ?
ΑπάντησηΔιαγραφήΦέτος που, απ' ότι άκουσα, η ψηφοφορία μοιράζεται σε κοινό και επιτροπές, υπάρχει πιθανότητα -γιατί όχι και ελπίδα- να δούμε στις πρώτες θέσεις, χώρες με καλύτερα τραγούδια από προηγούμενες χρονιές. Δεν θυμάμαι ονόματα και χώρες, αλλά άκουσα αρκετά καλά τραγούδια, ωραίες φωνές, αξιόλογες ορχήστρες με έγχορδα - ως επί το πλείστον βιολιά και βιολοντσέλα- ακορντεόν και πνευστά...
Σ' έναν μουσικό διαγωνισμό, η βάση για μια αξιοπρεπή συμμετοχή είναι το καλό τραγούδι... αυτός, για μένα, είναι ο στόχος (...και το αυτονόητο). Οι χώρες που πάσχουν στον βασικό τομέα της δημιουργίας, μοιραία στρέφονται στο περιτύλιγμα και δίνουν μεγαλύτερη σημασία στην παρουσίαση... στις χορογραφίες, στα κοστούμια, στα φώτα και στα ευρηματικά σκηνικά. Αυτό που με στεναχωρεί, είναι όταν κερδίζουν μέτρια ή κακά τραγούδια με εντυπωσιακή παρουσίαση. Γι αυτό και δεν θα νιώσω καμία θλίψη αν χάσει την πρωτιά ο Σάκης, όπως δεν ένιωσα και εθνικά υπερήφανη όταν την κέρδισε η Παπαρίζου...