Όταν ήμουν παιδί... βόλτα μετά τη δουλειά!

Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο 
για να κρύβομαι εκεί από τη ζωή όταν λείπω
Όταν ήμουν παιδί είχα κάψει ένα ήλιο
Νά 'χει ο δρόμος μου φως κ η σιωπή μου ένα φίλο...

Ό,τι έχει απομείνει από την παιδική μου ηλικία είναι ό,τι κουβαλάω μέσα μου σαν άνθρωπος! Πολλές φορές προσπαθώ να θυμηθώ τον εαυτό μου στην πρώτη τάξη του δημοτικού, αλλά μονάχα κάποια αστεία περιστατικά έχουν καρφωθεί στη μνήμη μου. Πηγαίνοντας στην πρώτη τάξη, λοιπόν, ήξερα τη βασική ανάγνωση λέξεων και γραφή. Άλλοι είχαν φροντίσει γι' αυτό κι εγώ τότε ούτε μπορούσα να διανοηθώ πως συνομήλικα παιδιά δεν κατείχαν τούτη τη γνώση (κι εγώ που την είχα τι κέρδισα?)  ... οπότε τα πρώτα μαθήματα ήταν κάπως βαρετά! Από εκείνες τις μέρες, θυμάμαι πολύ έντονα την αγωνία μου μήπως η δασκάλα με σηκώσει στο αριθμητήριο (εκείνο τον παλιό ψηλό άβακα! τον θυμάται κανείς?) και με βάλει να της υπολογίσω κάτι! Τρόμος για ένα μικροσκοπικό παιδάκι...κι ήρθε που λέτε η σειρά μου και με σήκωσε! Με έβαλε να υπολογίσω κάποιες προσθαφαιρέσεις. Εγώ μέχρι την δεύτερη αράδα του άβακα έφτανα... κι έτσι έλυσα τις μισές ασκήσεις....

Άλλες φορές προσπαθώ να φέρω στο μυαλό μου την προσπάθεια που κάνουν τα παιδιά συλλαβίζοντας μια λέξη, αλλά αυτή η μνήμη έχει χαθεί οριστικά από το μυαλό μου. ΚΑααα - ΡΕεεε - ΚΛΑ, ΚαρΕΕκλα. Το μόνο που θυμάμαι  είναι οι (χαζοί) συγγενείς που με έβαζαν να τους πω το αλφάβητο. Δεν υπάρχει πιο κουραστικό πράγμα απ' το να σε βάζουν κάτω χαζοχαρούμενοι συγγενείς και να σε "υποχρεώνουν" να τους πεις κάτι. πχ. ένα ποίημα, τα κάλαντα και δεν ξέρω τι άλλο!

Το πρώτο μου λογοτεχνικό βιβλίο το διάβασα στη δευτέρα δημοτικού, στις διακοπές των Χριστουγέννων. Ήταν ένα κλασικό παραμύθι κι ήταν το δώρο των γονιών μου. Το έχω ακόμα στη μικρή βιβλιοθήκη του παιδικού μου δωματίου. Θυμάμαι ακόμα τη μάνα μου να μαγειρεύει στη κουζίνα κι εγώ να της περιγράφω πόσο πολύ με είχε εντυπωσιάσει το βιβλίο τους. (δεν ήμουν φυσιολογικό παιδί... τα βλέπετε? από τότε είχα ενδείξεις!).

Εκείνη τη χρονιά ή την προηγούμενη (δεν έχει σημασία, ύστερα από τόσα χρόνια!) έκανα και το πρώτο (και τελευταίο) παιδικό αποκριάτικο πάρτυ, με καλεσμένους όλους τους συμμαθητές μου. Κι από αυτό το σκηνικό θυμάμαι την Αποστολία ντυμένη κουφέτο (!!!), τη νεόφερτη στο σπίτι μας Γιολάντα, το κασετόφωνο να παίζει "τα παπάκια", το "χορεύουμε σκα-σκα-σου-σου" και ατελείωτη "Λαμπάντα". Επίσης, θυμάμαι τη μάνα μου να λέει ότι αποκριάτικο πάρτυ με τόσον πολύ κόσμο δεν έχει δεύετρη φορά.... κι όντως δεν ξαναείχε.... διότι τι πάρτυ να κάνεις με δέκα άτομα; Στα γενέθλιά μου δεν έχω παράπονο, πάντα τα γιορτάζαμε με πάρτυ σπίτι! Ξέρεις από εκείνα τα πάρτυ με φίλους, ξαδέρφια και παιδιά συναδέλφων των γονιών μου που δε τα πολυχώνευα....

Παράλληλα, μεγάλωνα... τι πιο φυσιολογικό; Βέβαια όσο μεγάλωνα γινόμουν κι αρκετά κοινωνικός,  αλλά πάντα με ελάχιστους φίλους (έναν δυο φίλους αδερφικούς ίσαμε τις μέρες μας) Φίρμα στο Δημοτικό ο Σείριος... πως γινόταν αυτό ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω! Στη Πέμπτη τάξη, όλοι μαζί βγάλαμε την πρώτη σχολική μας εφημερίδα. Μιλάμε για άλλα χρόνια, βέβαια... όλα τα παιδιά είχαμε μερίδιο. Κι αν έχει κάτι πραγματικό ενδιαφέρον ήταν ότι σε εκείνη τη χειρόγραφη μηναία εφημεριδούλα  (διότι οι Η/Υ δεν ήταν διαδεδομένοι (!!!) είμαι κομματάκι παλιός!) βάζαμε κριτικές μας για λογοτεχνικά βιβλία που είχαμε διαβάσει, καθώς κι από ένα ποίημα που αγαπούσαμε. Εγώ είχα διαλέξει να δώσω το "Παιδί με το γρατσουνισμένο γόνατο" , του Ελύτη. Μου άρεσε, ταυτιζόμουν με εκείνο το παιδί του ποιήματος...

(χρονικό μεσοδιάστημα. Το παραπάνω γράφτηκε το μεσημέρι λίγο μετά την άσκηση του εκλογικού μου δικαιώματος. Αφορμή στάθηκε ένα πιτσιρικάκι που ζητούσε επίμονα να μπει στο παραβάν με τον πατέρα του. Εμένα ποτέ δε μου γεννήθηκε η τάση να μπω στο παραβάν με κάποιον από τους γονείς μου. Ανεξήγητα πως, ανέκαθεν θεωρούσα ότι εκεί (στο παραβάν ντε!) πάμε μονάχοι! Μετά από ένα οχτάωρο εργασίας, το αίσθημα αναπόλησης έχει χαθεί...Συνεχίζω με τις τρέχουσες σκέψεις μου, όπως αυτές "μπλέκουν" δυο παρά τη νύχτα.!)

Αφού σχόλασα, περπάτησα μια βόλτα στην πόλη. Σε έξαλλη κατάσταση κόσμος πανηγύριζε, γελούσε, φώναζε κι έχω την αίσθηση ότι ούτε καταλάβαινε τι του γινόταν. Λες και τους είχε ποτίσει LSD, καθένας έκανε του κεφαλιού του. Πάντοτε αυτού του είδους οι ανεξέλεγκτοι πανηγυρισμοί λειτουργούν μέσα μου με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο... άρχισα να περπατάω με γρήγορο βηματισμό για να επιστρέψω σπίτι μου. Στα μισά, άλλαξα λίγο την πορεία μου. Πήγα για εκείνο το παγωτό που σκεφτόμουν από τις εννιά. Τι κι αν ήταν περασμένα μεσάνυχτα! Στην Πάτρα πάντα θα βρεις ένα περίπτερο να αγοράσεις Cornetto ή παγωτό μηχανής από τον Γκίτση. Ακούμπησα τους  αγκώνες μου στα κάγκελα του μπαλκονιού πάνω από την Τριών Ναυάρχων κι άφησα το δροσερό αεράκι να κλέψει τη σκέψη μου. Αλήθεια, σα να είσαι στο πιο ακριβό υπερωκεάνιο είναι αυτό το σημείο της πόλης! Πιο δίπλα ένας νεαρός με αγωνία και κάπως νευρικά κοιτούσε το ρολόι του. Σκέφτηκα ότι το ραντεβού του θα τον είχε στήσει... μετά από λίγο μια κοπέλα ήρθε, του έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο κι όλα βρήκαν τους ρυθμούς τους.

Τα υπόλοιπα, δέκα λεπτά που στάθηκα εκεί δεν ήρθε κανένας! Ακουμπισμένος σαν σε κουπαστή πλοίου, έκλεισα για λίγο τα μάτια μου κ έφερα την όψη σου στο μυαλό μου. Για ακόμη μια φορά σε έφερα στο νου μου...αμέσως μετά σκέφτηκα πως θα ήθελα να ήμουν για μια στιγμή ξανά παιδί... Να γίνω για μια ώρα ο Σειριάκος. Ένιωσα τα μάτια μου να βουρκώνουν. Σχεδόν ανεξήγητα έπιασα τον εαυτό μου να σιγοτραγουδά

"κι αν είμαι χάρτινο καράβι, κι αν είμαι εγώ ένα παιχνιδάκι..."

Τραγούδι που με διακτινίσει ίσαμε την ηλικία της πέμπτης δημοτικού. Τότε που μου είχα ζητήσει να μου αγοράσουν το δίσκο που περιείχε το κομμάτι τούτο. Οι παιδικές εκείνες φωνές της χορωδίας Τυπάλδου, είναι οι παιδικές φωνές των συμμαθητών μου μα κι η δική μου... είναι το "διαβατήριο" που με πήγε με μιας πίσω! (Ακούστε το παραπάνω κομμάτι Ε Δ Ω ).

(Όσο γράφω τούτες τις σκέψεις ακούω την Πορνογραφία του Μ. Χατζιδάκι κι έχω "σκαλώσει" στην οδό του Μπλαμαντώ. Η μοναδική Σαπφώ Νοταρά είναι εξαιρετική! Ακούστε τη!)