ήταν όλη μου η ζωή..."
Στο Σείριο, (παιδί, έφηβο, άνδρα) που όσο μεγαλώνει παθαίνει, μαθαίνει κι αγαπά όλο και περισσότερο όσους του έδειξαν στοργή και μια ζεστή αγκαλιά. Σε εκείνους που θέλησαν να ακούσουν έστω για λίγο τις σκέψεις μου αλλά (το σπουδαιότερο!) τις φοβίες μου.
"Αχ, να σε βλέπω και τα μάτια να ζητάνε να γίνουν πουλιά..."
ΑπάντησηΔιαγραφήΚοίτα τι σου 'φερα, αγαπημένο ξαδερφάκι ...
http://www.youtube.com/watch?v=KTHxPXfJ5k8&feature=response_watch
http://www.youtube.com/watch?v=G-3PxfaLt2I
...το πέτυχα μόλις πριν λίγο, τυχαία... σχεδόν :-)
@ Ξαδέρφη, έγραψες με τα δύο λινκς που έστειλες! Απλά τέλεια κι ούτε είχα κατά νου ότι υπήρχε ελληνική ηχογράφηση για το αγαπημένο μου βιβλίο... έχω μιαν ανεξήγητη (!?) αγάπη στο μικρό τούτο σοφό! Όλο τα λόγια του διαβάζω κι όλο μαθαίνω...
ΑπάντησηΔιαγραφήΛοιπόν, σήμερα μου συνέβη κάτι το οποίο θα θυμάμαι στο υπόλοιπο της ζωής μου. Πριν λίγο καιρό, ένα απόγευμα που έβρεχε καταρρακτωδώς καθώς έβγαινα από ένα πολυκατάστημα ρούχων αντίκρισα έναν ρακένδυτο ζητιάνο ο οποίος προσπαθούσε να προστατευτεί από το ανεμοβρόχι. Ο σεκιουριτάς των έσπρωχνε, απομακρύνοντάς τον από την είσοδο του μαγαζιού.
Η βροχή εξακολουθούσε κι ο ζητιάνος στεκόταν στην άκρη κι η βροχή των μαστίγωνε. Δεν εναντιώθηκε στο φύλακα, σιωπηλός καθόταν στην άκρη με το κεφάλι στραμμένο κάτω. Ένιωσα τόσο άσχημα εκείνη τη στιγμή για λογαριασμό όλων όσων είδαμε το περιστατικό, αλλά κανείς μας δεν είπε το παραμικρό.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, άνοιξα το πορτοφόλι μου κ του έδωσα όσα χρήματα είχα. Πήγα κοντά του, στο τενεκεδάκι που είχε του έβαλα τα χρήματα και του άφησα την ομπρέλα μου. Δε σήκωσε ούτε μια στιγμή το βλέμμα του, μα δε με ένοιαζε. Δεν έκανα τίποτα το σπουδαίο άλλωστε. Του έδωσα το ελάχιστο από όσα η ζωή μου χάρισε απλόχερα.
Πέρασαν οι μέρες και δεν ανέφερα σε κανέναν τούτη την πράξη μου, ούτε στην οικογένεια μου. Κι ούτε θα τα έλεγα όλα τούτα αν σήμερα δε τύχαινε να περάσω από το ίδιο μέρος και δεν ξανάβρισκα τον ίδιο ζητιάνο.
Για να ακριβολογώ, άκουσα μια φωνή καθώς περπατουσα να λέει:
"Αγόρι, σε ευχαριστώ!"
γύρισα κι αντίκρισα εκείνον το ζητιάνο ο οποίος έτεινε το χέρι του για να μου επιστρέψει τα χρήματα και την ομπρέλα. Τον παρακάλεσα να κρατήσει τόσο το χρηματικό ποσό όσο και την ομπρέλα. Δεν δεχόταν με τίποτα να κρατήσει τόσα πολλά χρήματα.
Με κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια, μου είπε το πιο ουσιαστικό ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ (που έχω ακούσει ίσαμε τώρα) και επέμενε να πάρω τα χρήματα.
Τι έγινε παρακάτω δε σας λέω γιατί δε θέλω να μιλάω για μένα (τουλάχιστον για αυτά τα θέματα).Κι αν όλα αυτά τα έγραψα υπό μορφή σχολίου, το έκανα διότι εδώ έχω την ελπίδα να το δουν λιγότεροι αναγνώστες. Δεν χρειάζεται αν περιαυτολογούμε...
Να θυμάστε να κάνετε το καλό και να βοηθάτε όσο μπορείτε διότι κανείς μας δεν ξέρει σε ποια θέση θα βρεθεί.
Κατάλαβες Χρονοστιβάδα μου? Ψυχαναλυθήκαμε κι απόψε...
Θα πω μόνο πως σε καταλαβαίνω και σε χαίρομαι (...δε φαντάζεσαι πόσο), γιατί αν υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, καήκαμε :-)
ΑπάντησηΔιαγραφήΦιλούθκια και μια αγκαλιά... τεράααααααααστιαααααααα, να χωράει τη μεγάλη σου καρδιά. Μην αλλάξεις ποτέ και για κανέναν (...λόγο ή άνθρωπο) !!!
Pws ta kataferneis kathe fora kai me sygkineis me ta posts sou! Kalo weekend, fovero to kommati kai fysika ayta pou grafeis! Paei omws i Alkistis pou kserame palia, egine ki ayti gam... ta:-)
ΑπάντησηΔιαγραφή@ MusicBug: πάντα με τον καλό λόγο είσαι. Σε ευχαριστώ για αυτό!
ΑπάντησηΔιαγραφήΌσο για την Άλκηστη Πρωτοψάλτη από όταν έφτιαξε το σπιτικό της με το δάνειο της Millennium Bank έπεσε πολύ στο εμπορικό...καταλαβαίνεις τώρα! Δόσεις να τρέχουν...το επάγγελμα σε κρίση, η Αλεξανδράτου κι η Πετρούλα κλέβουν μεροκάματα.... άστα να πάνε!
καλό ξημέρωμα!