Κι η Μαρία μας λείπει... πολύ. Και οι παλιοί, καλοί στίχοι του Μάνου Ελευθερίου... και πόσα ακόμα, τελικά, αγαπητέ Σείριε... Κι η ερμηνεία του Γιώργου Μεράντζα, όμως ε ?... ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ !!! Τι να πει κανείς και για την ευφυή μουσική και 'κείνη την πρώτη ενορχήστρωση του Μικρούτσικου... ένα λαϊκό, ροκ τσάμικο !!! Να όμως, αμέσως αμέσως, τρεις άνθρωποι... τρεις δημιουργοί με παρόν και μέλλον. Άρα, η ελπίδα και η χάρη δε λείπουν στις μέρες μας... δε λείπουν οι ποιητές. Ίσως, μόνο "ο δρόμος να διαβούνε" να 'χει γίνει πιο δύσκολος. Πως να πορευτεί κανείς "με την ελπίδα μόνο και τη χάρη", τη στιγμή που άλλες "αρετές" εισβάλουν μέσα μας από παντού ?
@ Χρονοστιβάδα: Δεν ξέρω αν είναι σωστό να απαντήσω στο ποιητικό σχόλιο σου. Όποιος "ψαχουλέψει" τούτο το blog σίγουρα θα βρει και την ερμηνευτική εκδοχή του Μεράντζα. Συγκλονιστική αναμφισβήτητα.
Σε τούτο το τραγούδι με συγκλονίζουν οι στίχοι πολύ περισσότερο εκείνοι της παρούσας ανάρτησης.
Αυτοί οι στίχοι με αντιπροσωπεύουν τούτες τις μέρες... έξι στίχοι με όλη την αλήθεια της ζωής...
Κι επειδή η τέχνη ανακυκλώνεται... το "και να 'σαι το πουλί κι ο κυνηγός στις μαύρες λαγκαδιές του παραδείσου" μου θύμισε ένα ψιλοκαινούριο αλλά εξίσου ταξιδιάρικο άσμα σε μουσική (και μερική εκτέλεση) της Dulce Pontes και στίχους Γκανά:
"Είν' η καρδιά φωτιά και χιόνι, γυρίζει μόνη να βρει θεό, θήραμα και κυνηγό."...
Καλημέρα «Επώνυμε – Ανώνυμε», αν δεν κάνω λάθος είναι το κομμάτι “φωτιά και χιόνι”. Σωστά…; Κι οι κύκλοι, τα μουσικά παντρέματα, οι στίχοι που ξυπνούν άλλους στίχους σταματημό δεν έχουν…
«Πρώτη φορά μου το θωρώ φωτιά στο χιόνι απάνω παιγνίδια με τον έρωτα που λιώνουν δεν ξανακάνω»
Τούτα τα λόγια λέει ο Λουδοβίκος των Ανωγείων σε ένα από τα λιγοστά κομμάτια του, το οποίο αγαπώ. (http://www.youtube.com/watch?v=6a44CTHUte4)
__________________________________________
*Το οξύμωρο του «επώνυμος – ανώνυμος» μου θύμισε το «γνωστοί – άγνωστοι».
Τότε να με συμπαθάς για το σχόλιο... ήμουν επηρεασμένη από την προηγούμενη ανάρτησή σου. Στη "συλλογή των οξύμωρων" που αρχίζει να συντίθεται, πρόσθεσε κι εκείνο το άζμα που λέει "καράβια βγήκαν στη στεριά και πιάσανε τα όρη, ποιός είδε βάρκα στο Χελμό, στο Μέτσοβο βαπόρι..." :-)
Κι η Μαρία μας λείπει... πολύ. Και οι παλιοί, καλοί στίχοι του Μάνου Ελευθερίου... και πόσα ακόμα, τελικά, αγαπητέ Σείριε...
ΑπάντησηΔιαγραφήΚι η ερμηνεία του Γιώργου Μεράντζα, όμως ε ?... ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ !!!
Τι να πει κανείς και για την ευφυή μουσική και 'κείνη την πρώτη ενορχήστρωση του Μικρούτσικου... ένα λαϊκό, ροκ τσάμικο !!!
Να όμως, αμέσως αμέσως, τρεις άνθρωποι... τρεις δημιουργοί με παρόν και μέλλον. Άρα, η ελπίδα και η χάρη δε λείπουν στις μέρες μας... δε λείπουν οι ποιητές. Ίσως, μόνο "ο δρόμος να διαβούνε" να 'χει γίνει πιο δύσκολος. Πως να πορευτεί κανείς "με την ελπίδα μόνο και τη χάρη", τη στιγμή που άλλες "αρετές" εισβάλουν μέσα μας από παντού ?
@ Χρονοστιβάδα: Δεν ξέρω αν είναι σωστό να απαντήσω στο ποιητικό σχόλιο σου. Όποιος "ψαχουλέψει" τούτο το blog σίγουρα θα βρει και την ερμηνευτική εκδοχή του Μεράντζα. Συγκλονιστική αναμφισβήτητα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε τούτο το τραγούδι με συγκλονίζουν οι στίχοι πολύ περισσότερο εκείνοι της παρούσας ανάρτησης.
Αυτοί οι στίχοι με αντιπροσωπεύουν τούτες τις μέρες... έξι στίχοι με όλη την αλήθεια της ζωής...
Εδω κλασσικος και ερωτευμενος;;; Δεν αλλαζεις φιλε μου ,ε;;;
ΑπάντησηΔιαγραφή(χαθηκα αλλα ξαναβρηκα το δρομο και το ρυθμο μου!!)
(Α!επισης βρηκα και μια σβουρα που ειχα οταν ημουνα μικρος..)
Πως να αλλάξω JD μου? Αν αλλάξω πάει να πει ότι το Blog κατελήφθη από εξωγήινους οι οποίοι γράφουν για πάρτη μου...
ΑπάντησηΔιαγραφήΠου χάθηκες ρε παλιο-συνblogger; (κατά το παλιόφιλε!)έτσι κάνουν οι διαδικτυακοί φίλοι???
καλώς όρισες και πάλι!
φιλώ σε!
Κι επειδή η τέχνη ανακυκλώνεται... το "και να 'σαι το πουλί κι ο κυνηγός στις μαύρες λαγκαδιές του παραδείσου" μου θύμισε ένα ψιλοκαινούριο αλλά εξίσου ταξιδιάρικο άσμα σε μουσική (και μερική εκτέλεση) της Dulce Pontes και στίχους Γκανά:
ΑπάντησηΔιαγραφή"Είν' η καρδιά φωτιά και χιόνι,
γυρίζει μόνη
να βρει θεό,
θήραμα και κυνηγό."...
Καλημέρα «Επώνυμε – Ανώνυμε», αν δεν κάνω λάθος είναι το κομμάτι “φωτιά και χιόνι”. Σωστά…; Κι οι κύκλοι, τα μουσικά παντρέματα, οι στίχοι που ξυπνούν άλλους στίχους σταματημό δεν έχουν…
ΑπάντησηΔιαγραφή«Πρώτη φορά μου το θωρώ
φωτιά στο χιόνι απάνω
παιγνίδια με τον έρωτα
που λιώνουν δεν ξανακάνω»
Τούτα τα λόγια λέει ο Λουδοβίκος των Ανωγείων σε ένα από τα λιγοστά κομμάτια του, το οποίο αγαπώ. (http://www.youtube.com/watch?v=6a44CTHUte4)
__________________________________________
*Το οξύμωρο του «επώνυμος – ανώνυμος» μου θύμισε το «γνωστοί – άγνωστοι».
Τότε να με συμπαθάς για το σχόλιο... ήμουν επηρεασμένη από την προηγούμενη ανάρτησή σου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτη "συλλογή των οξύμωρων" που αρχίζει να συντίθεται, πρόσθεσε κι εκείνο το άζμα που λέει "καράβια βγήκαν στη στεριά και πιάσανε τα όρη, ποιός είδε βάρκα στο Χελμό, στο Μέτσοβο βαπόρι..." :-)