Τουρλουμπουκιστάν....Φανταριστάν!

Είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των ευαίσθητων ή μήπως των ηλιθίων να νιώθουν διαρκώς μπερδεμένοι; Υπάρχουν στιγμές που τα συναισθήματα μπλέκουν με τα "πρέπει", τις προτεραιότητες, τ' αυριανά πλάνα και στο τέλος υποτάσσονται... (!?)

Αστείο ε; Να βάζεις τα προηγούμενα πάνω απ' όσα η καρδιά επιθυμεί. Αυτό ακριβώς το πρόβλημα αντιμετωπίζω. Όσο μεγαλώνω σκέφτομαι περισσότερο, σκέφτομαι πιο σύνθετα, σκέφτομαι παραμέτρους κι ανθρώπους που βρίσκονται γύρω μου.

Υπολόγιζα ότι το επόμενο τρίμηνο θα στρατευτώ, μα στα αλήθεια το πίστεψα τη στιγμή που υπέγραψα το χαρτί της διακοπής της αναβολής μου. Κι ήταν εκείνη η στιγμή σα μια μαχαιριά στο μέρος της καρδιάς. Μόλις βγήκα από το στρατολογικό γραφείο κατάλαβα ότι για το επόμενο τρίμηνο δεν έχω το δικαίωμα να ερωτευτώ κι αν ακόμα κάτι τέτοιο διαφαίνεται δειλά στα τωρινά μου σχέδια να το ξεκόψω. Τι χρωστάει ο άλλος να τυραννηθεί μαζί μου;

Διότι κι αν υποθέσουμε ότι ο "σύντροφος" δε θα τυραννηθεί, το βέβαιο είναι ότι εγώ θα πονέσω. Θα σκεφτείς και θα μου αντιπροτείνεις το "ζήσε το σήμερα και μη σκας για το αύριο!" . Πως να το πράξω όταν από μικρό παιδί με έμαθαν να προγραμματίζω το αύριο, το μεθαύριο κι OXI το σήμερα μαζί με αύριο;

Αν με ρωτούσες πριν μερικές μέρες πως μου φαίνεται που δε θα εργαστώ την επόμενη σχολική χρονιά, γεμάτος ικανοποίηση και θαυμασμό θα σου απαντούσα: "Ε, και!? Μια χαρά! Θα ξεκουραστώ κιόλας. Θα ξεκοκαλίσω το κομπόδεμα, αλλά δε βαριέσαι...". Απελπιστικά επιπόλαιη απάντηση, από κάποιον ο οποίος εργάζεται αδιάλειπτα αφότου τελείωσε το σχολείο. Σύγκρυο με έπιασε! Κι όχι επειδή θα κατασπαταλήσω τις λιγοστές οικονομίες μου (ποιος στα αλήθεια λογαριάζει το χρήμα;) αλλά γιατί η στράτευση σου απαγορεύει κι αυτό το όνειρο - προοπτική

Έτσι ξαφνικά έχω βρεθεί στις αρχές ενός καλοκαιριού στο οποίο δεν έχω περιθώρια για έρωτες και επαγγελματικά σχέδια, παρα μόνο την προσδοκία να ζήσω το εφήμερο. Τι κάνεις όμως όταν το εφήμερο δεν είναι στην ιδιοσυγκρασία σου;

Άγρυπνος για δεύτερη βραδιά... μπερδεμένος και με το μαχαίρι στην καρδιά. Άραγε να υποψιάζεται κανείς άλλος τούτες τις σκέψεις μου; Πως να εξηγήσεις όλες τούτες τις ενδόμυχες σκέψεις στο πρόσωπο όπου η καρδιά ποθεί; Σε εκείνο το πρόσωπο που έχει πάει με τα νερά σου, με τους ρυθμούς και τους χρόνους σου;

Όλα δυστυχώς περιστρέφονται στο μικρό μου μυαλουδάκι κι η τετράγωνη λογική μου με έχει εγκαταλείψει. Χίλια ελαττώματα μπορεί να έχω σαν άνθρωπος, ωστόσο στα συναισθήματα μου είμαι πέρα για πέρα αληθινός! Κι είναι το μόνο για οποίο καμαρώνω. Δεν θέλω να παίζω με τις ζωές όσων έρχονται κοντά μου!

Αν υπήρχε τρόπος κι έφευγα αύριο ίσως να ήταν καλύτερα...

Βοήθησέ με...

Κι η μελωδία να μου τρυπάει τα αφτιά....

κατάλαβε κανείς τίποτα από τούτο το κείμενο;